4774. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، - يَعْنِي ابْنَ الْمُغِيرَةِ - عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ خَدَمْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَشْرَ سِنِينَ بِالْمَدِينَةِ وَأَنَا غُلاَمٌ لَيْسَ كُلُّ أَمْرِي كَمَا يَشْتَهِي صَاحِبِي أَنْ أَكُونَ عَلَيْهِ مَا قَالَ لِي فِيهَا أُفٍّ قَطُّ وَمَا قَالَ لِي لِمَ فَعَلْتَ هَذَا أَوْ أَلاَ فَعَلْتَ هَذَا .
Bize Abdullah b. Mesleme anlattı. Bize Süleyman —yani İbnü'l-Muğîre— Sâbit'ten, o Enes'ten nakletti. (Enes) dedi ki: Medine'de Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'e on sene hizmet ettim. Ben (o zamanlar) bir çocuktum. Her işim arkadaşımın (efendimin) istediği gibi değildi. (Buna rağmen) bana asla "Öf!" demedi. Ve bana (yaptığım bir iş için) "Bunu niye yaptın?" veya (yapmadığım için) "Şunu yapsaydın ya!" demedi.