4103. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الصَّبَّاحِ، أَنْبَأَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ سَمُرَةَ بْنِ سَهْمٍ، - رَجُلٌ مِنْ قَوْمِهِ - قَالَ نَزَلْتُ عَلَى أَبِي هَاشِمِ بْنِ عُتْبَةَ وَهُوَ طَعِينٌ فَأَتَاهُ مُعَاوِيَةُ يَعُودُهُ فَبَكَى أَبُو هَاشِمٍ فَقَالَ مُعَاوِيَةُ مَا يُبْكِيكَ أَىْ خَالِ أَوَجَعٌ يُشْئِزُكَ أَمْ عَلَى الدُّنْيَا فَقَدْ ذَهَبَ صَفْوُهَا قَالَ عَلَى كُلٍّ لاَ وَلَكِنْ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ عَهِدَ إِلَىَّ عَهْدًا وَدِدْتُ أَنِّي كُنْتُ تَبِعْتُهُ قَالَ " إِنَّكَ لَعَلَّكَ تُدْرِكُ أَمْوَالاً تُقْسَمُ بَيْنَ أَقْوَامٍ وَإِنَّمَا يَكْفِيكَ مِنْ ذَلِكَ خَادِمٌ وَمَرْكَبٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ " . فَأَدْرَكْتُ فَجَمَعْتُ .
Bize Muhammed b. es-Sabbâh anlattı. Bize Cerîr haber verdi. O Mansûr'dan, o Ebû Vâil'den, o -kavminden bir adam olan- Semure b. Sehm'den şöyle rivayet etti: Ebû Hâşim b. Utbe'ye misafir oldum. Kendisi (o sırada) taun hastalığına yakalanmıştı (veya yaralıydı). Muâviye onu ziyarete geldi. Ebû Hâşim ağladı. Muâviye: "Seni ağlatan nedir ey dayıcığım? Seni rahatsız eden bir ağrı mı, yoksa safası gitmiş (kederi kalmış) dünyaya (ayrılık üzüntüsü) mü?" dedi. Ebû Hâşim: "Hiçbiri değil. Lakin Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem bana bir ahitte (tavsiyede) bulunmuştu. Keşke ona uysaydım" dedi. (Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuştu: "Belki sen, topluluklar arasında taksim edilen mallara (ganimetlere) yetişirsin. Hâlbuki sana bunlardan, bir hizmetçi ve Allah yolunda (kullanacağın) bir binek yeter." (Ebû Hâşim dedi ki): "Ben ise (o zamana) yetiştim ve (mal) biriktirdim."