116. Hadis
حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ هَمَّامِ بْنِ الْحَارِثِ، قَالَ ضَافَ عَائِشَةَ ضَيْفٌ فَأَمَرَتْ لَهُ بِمِلْحَفَةٍ صَفْرَاءَ فَنَامَ فِيهَا فَاحْتَلَمَ فَاسْتَحْيَا أَنْ يُرْسِلَ بِهَا وَبِهَا أَثَرُ الاِحْتِلاَمِ فَغَمَسَهَا فِي الْمَاءِ ثُمَّ أَرْسَلَ بِهَا فَقَالَتْ عَائِشَةُ لِمَ أَفْسَدَ عَلَيْنَا ثَوْبَنَا إِنَّمَا كَانَ يَكْفِيهِ أَنْ يَفْرُكَهُ بِأَصَابِعِهِ وَرُبَّمَا فَرَكْتُهُ مِنْ ثَوْبِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِأَصَابِعِي . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَهُوَ قَوْلُ غَيْرِ وَاحِدٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَالتَّابِعِينَ وَمَنْ بَعْدَهُمْ مِنَ الْفُقَهَاءِ مِثْلِ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ وَالشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ قَالُوا فِي الْمَنِيِّ يُصِيبُ الثَّوْبَ يُجْزِئُهُ الْفَرْكُ وَإِنْ لَمْ يُغْسَلْ . وَهَكَذَا رُوِيَ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ هَمَّامِ بْنِ الْحَارِثِ عَنْ عَائِشَةَ مِثْلَ رِوَايَةِ الأَعْمَشِ . وَرَوَى أَبُو مَعْشَرٍ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنِ الأَسْوَدِ عَنْ عَائِشَةَ وَحَدِيثُ الأَعْمَشِ أَصَحُّ .
Bize Hannâd anlattı; bize Ebû Muâviye anlattı; el-A’meş’ten; İbrâhim’den; Hemmâm b. el-Hâris’ten [naklederek şöyle dedi]: Âişe’ye bir misafir gelmişti, Âişe ona sarı renkli bir örtü verilmesini emretti. Misafir o örtüyle uyudu ve rüyasında boşaldı. Üzerinde ihtilam izi varken örtüyü iade etmekten utandığı için onu suya daldırıp yıkadı, sonra gönderdi. Bunun üzerine Âişe; “Bizim elbisemizi neden bozdu? Halbuki o izi parmaklarıyla ovalaması ona yeterli olurdu. Nitekim ben de Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’in elbisesindeki meni izini parmaklarımla ovalardım” dedi. Ebû Îsâ dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir. Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem’in ashabından, tâbiînden ve onlardan sonraki Süfyân es-Sevrî, Şâfiî, Ahmed ve İshâk gibi fakihlerden birden fazla kişinin görüşü budur; onlar elbiseye bulaşan meni hakkında; “Yıkanmasa bile ovalanması yeterli olur” demişlerdir. Mansûr da İbrâhim’den, o Hemmâm b. el-Hâris’ten, o da Âişe’den; el-A’meş’in rivayetinin aynısını nakletmiştir. Ebû Ma’şer ise bu hadisi İbrâhim, el-Esved ve Âişe kanalıyla rivayet etmiştir ki el-A’meş’in rivayeti daha sahihtir.