14. Hadis
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ السَّلاَمِ بْنُ حَرْبٍ الْمُلاَئِيُّ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَرَادَ الْحَاجَةَ لَمْ يَرْفَعْ ثَوْبَهُ حَتَّى يَدْنُوَ مِنَ الأَرْضِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَكَذَا رَوَى مُحَمَّدُ بْنُ رَبِيعَةَ عَنِ الأَعْمَشِ عَنْ أَنَسٍ هَذَا الْحَدِيثَ . وَرَوَى وَكِيعٌ وَأَبُو يَحْيَى الْحِمَّانِيُّ عَنِ الأَعْمَشِ قَالَ قَالَ ابْنُ عُمَرَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَرَادَ الْحَاجَةَ لَمْ يَرْفَعْ ثَوْبَهُ حَتَّى يَدْنُوَ مِنَ الأَرْضِ . وَكِلاَ الْحَدِيثَيْنِ مُرْسَلٌ . وَيُقَالُ لَمْ يَسْمَعِ الأَعْمَشُ مِنْ أَنَسٍ وَلاَ مِنْ أَحَدٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ نَظَرَ إِلَى أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ رَأَيْتُهُ يُصَلِّي . فَذَكَرَ عَنْهُ حِكَايَةً فِي الصَّلاَةِ . وَالأَعْمَشُ اسْمُهُ سُلَيْمَانُ بْنُ مِهْرَانَ أَبُو مُحَمَّدٍ الْكَاهِلِيُّ وَهُوَ مَوْلًى لَهُمْ . قَالَ الأَعْمَشُ كَانَ أَبِي حَمِيلاً فَوَرَّثَهُ مَسْرُوقٌ .
Bize Kutaybe b. Saîd anlattı; bize Abdüsselâm b. Harb el-Mülâî anlattı; el-A’meş’den; Enes’den [naklederek şöye dedi]: Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem ihtiyacını gidermek istediği zaman yere iyice yaklaşıncaya kadar elbisesini kaldırmazdı. Ebû Îsâ dedi ki: Muhammed b. Rebîa da el-A’meş’den, o Enes’den bu hadisi böylece rivayet etmiştir. Vekî’ ve Ebû Yahyâ el-Himmânî ise el-A’meş’den rivayet ederek “İbn Ömer dedi ki...” demişlerdir. Her iki hadis ve mürseldir. el-A’meş’in Enes’ten veya Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem’in ashabından herhangi birinden [bizzat] işitmediği söylenir; [ancak] Enes b. Mâlik’i namaz kılarken gördüğünü söylemiş ve onun namazı hakkındaki bir hikayeyi zikretmiştir. el-A’meş’in adı Süleyman b. Mihrân Ebû Muhammed el-Kâhilî’dir ve onların mevlâsıdır (azatlısıdır). el-A’meş dedi ki: “Babam bir rehine (veya esir) idi; Mesrûk onu mirasçı yaptı (hürriyetine kavuşturdu).”