1005. Hadis
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ خَشْرَمٍ، أَخْبَرَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ أَخَذَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِيَدِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ فَانْطَلَقَ بِهِ إِلَى ابْنِهِ إِبْرَاهِيمَ فَوَجَدَهُ يَجُودُ بِنَفْسِهِ فَأَخَذَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَوَضَعَهُ فِي حِجْرِهِ فَبَكَى فَقَالَ لَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ أَتَبْكِي أَوَلَمْ تَكُنْ نَهَيْتَ عَنِ الْبُكَاءِ قَالَ " لاَ وَلَكِنْ نَهَيْتُ عَنْ صَوْتَيْنِ أَحْمَقَيْنِ فَاجِرَيْنِ صَوْتٍ عِنْدَ مُصِيبَةٍ خَمْشِ وُجُوهٍ وَشَقِّ جُيُوبٍ وَرَنَّةِ شَيْطَانٍ " . وَفِي الْحَدِيثِ كَلاَمٌ أَكْثَرُ مِنْ هَذَا . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ .
Bize Ali b. Haşrem anlattı; (dedi ki:) Bize Îsâ b. Yûnus haber verdi; İbn Ebî Leylâ’dan, o Atâ’dan, o da Câbir b. Abdullah’tan (naklen) anlattı. (Câbir) dedi ki: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem, Abdurrahman b. Avf’ın elinden tuttu ve onunla birlikte oğlu İbrahim’in yanına gitti. Onu can çekişir bir halde buldu. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem onu alıp kucağına koydu ve ağladı. Bunun üzerine Abdurrahman ona: “(Sen de mi) ağlıyorsun? Hâlbuki sen ağlamayı yasaklamamış mıydın?” dedi. (Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Hayır (yasaklamadım). Fakat ben iki ahmak ve günahkâr sesi yasakladım: Musibet anında yüzleri tırmalamak, yakaları yırtmak ve şeytan çığlığı (gibi bağırmak) sesini (yasakladım).” Hadiste bundan daha fazla söz de vardır. Ebû Îsâ dedi ki: Bu hadis hasendir.