1410. Hadis
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ سَعِيدٍ الْكِنْدِيُّ الْكُوفِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي زَائِدَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرٍو، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْجَنِينِ بِغُرَّةٍ عَبْدٍ أَوْ أَمَةٍ . فَقَالَ الَّذِي قُضِيَ عَلَيْهِ أَنُعْطِي مَنْ لاَ شَرِبَ وَلاَ أَكَلَ وَلاَ صَاحَ فَاسْتَهَلَّ فَمِثْلُ ذَلِكَ يُطَلُّ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ هَذَا لَيَقُولُ بِقَوْلِ شَاعِرٍ بَلْ فِيهِ غُرَّةٌ عَبْدٌ أَوْ أَمَةٌ " . وَفِي الْبَابِ عَنْ حَمَلِ بْنِ مَالِكِ بْنِ النَّابِغَةِ وَالْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَبِي هُرَيْرَةَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ . وَقَالَ بَعْضُهُمُ الْغُرَّةُ عَبْدٌ أَوْ أَمَةٌ أَوْ خَمْسُمِائَةِ دِرْهَمٍ . وَقَالَ بَعْضُهُمْ أَوْ فَرَسٌ أَوْ بَغْلٌ .
Bize Alî b. Saîd el-Kindî el-Kûfî anlattı, (dedi ki): Bize İbn Ebî Zâide, Muhammed b. Amr’dan, o Ebû Seleme’den, o da Ebû Hureyre’den nakletti. (Ebû Hureyre) dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem, (düşürülen) cenin hakkında gurre; (yani) bir köle veya bir cariye (verilmesi gerektiğine) hükmetti. Aleyhine hüküm verilen kişi: "Yemeyen, içmeyen, bağırmayan ve ses çıkarmayan bir şeye mi (diyet) vereceğiz? Böyle bir şey heder olur (tazminat gerekmez)" dedi. Bunun üzerine Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem: "Bu adam tıpkı şairlerin kafiyeli sözü gibi (kafiyeli) konuşuyor. Bilakis, onda gurre; bir köle veya bir cariye vardır" buyurdu. (Ebû Îsâ) dedi ki: Bu konuda Hamel b. Mâlik b. en-Nâbige ve el-Muğîre b. Şu’be’den de hadis rivayet edilmiştir. Ebû Îsâ dedi ki: Ebû Hureyre hadisi hasen sahihtir. İlim ehlinin yanındaki amel buna göredir. Bazıları: "Gurre; bir köle veya bir cariye yahut beş yüz dirhemdir" demişlerdir. Bazıları ise: "Veya bir at yahut bir katırdır" demişlerdir.