204. Hadis
حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ الْمُهَاجِرِ، عَنْ أَبِي الشَّعْثَاءِ، قَالَ خَرَجَ رَجُلٌ مِنَ الْمَسْجِدِ بَعْدَ مَا أُذِّنَ فِيهِ بِالْعَصْرِ فَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ أَمَّا هَذَا فَقَدْ عَصَى أَبَا الْقَاسِمِ صلى الله عليه وسلم . قَالَ أَبُو عِيسَى وَفِي الْبَابِ عَنْ عُثْمَانَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَبِي هُرَيْرَةَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَعَلَى هَذَا الْعَمَلُ عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَنْ بَعْدَهُمْ أَنْ لاَ يَخْرُجَ أَحَدٌ مِنَ الْمَسْجِدِ بَعْدَ الأَذَانِ إِلاَّ مِنْ عُذْرٍ أَنْ يَكُونَ عَلَى غَيْرِ وُضُوءٍ أَوْ أَمْرٌ لاَ بُدَّ مِنْهُ . وَيُرْوَى عَنْ إِبْرَاهِيمَ النَّخَعِيِّ أَنَّهُ قَالَ يَخْرُجُ مَا لَمْ يَأْخُذِ الْمُؤَذِّنُ فِي الإِقَامَةِ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَهَذَا عِنْدَنَا لِمَنْ لَهُ عُذْرٌ فِي الْخُرُوجِ مِنْهُ . وَأَبُو الشَّعْثَاءِ اسْمُهُ سُلَيْمُ بْنُ أَسْوَدَ وَهُوَ وَالِدُ أَشْعَثَ بْنِ أَبِي الشَّعْثَاءِ . وَقَدْ رَوَى أَشْعَثُ بْنُ أَبِي الشَّعْثَاءِ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ أَبِيهِ .
Bize Hennâd anlattı; bize Vekî anlattı; Süfyan'dan; İbrahim b. Muhacir'den; Ebû Şa'sâ'dan; dedi ki: Bir adam, ikindi ezanı okunduktan sonra mescitten çıktı. Bunun üzerine Ebû Hüreyre dedi ki: “Buna gelince; şüphesiz bu adam Ebû'l-Kâsım sallallâhu aleyhi ve sellem'e isyan etti.” Ebû Îsâ dedi ki: “Bu konuda Osman'dan da rivayet vardır.” Ebû Îsâ dedi ki: “Ebû Hüreyre hadisi hasen sahih bir hadistir. İlim ehlinin, Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'in ashabından ve onlardan sonrakilerin katında amel buna göredir: Bir kimse ezandan sonra -abdestsiz olmak veya zorunlu bir iş gibi- bir mazereti olmadıkça mescitten çıkamaz. İbrahim en-Nehaî'den rivayet edildiğine göre o şöyle demiştir: ‘Müezzin kamete başlamadığı sürece çıkabilir.’” Ebû Îsâ dedi ki: “Bizim katımızda bu, mescitten çıkmak için mazereti olan kimse içindir. Ebû Şa'sâ'nın ismi Süleym b. Esved'dir ve o, Eş'as b. Ebî Şa'sâ'nın babasıdır. Eş'as b. Ebî Şa'sâ da bu hadisi babasından rivayet etmiştir.”