270. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، بُنْدَارٌ حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ الْعَقَدِيُّ، حَدَّثَنَا فُلَيْحُ بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنِي عَبَّاسُ بْنُ سَهْلٍ، عَنْ أَبِي حُمَيْدٍ السَّاعِدِيِّ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا سَجَدَ أَمْكَنَ أَنْفَهُ وَجَبْهَتَهُ مِنَ الأَرْضِ وَنَحَّى يَدَيْهِ عَنْ جَنْبَيْهِ وَوَضَعَ كَفَّيْهِ حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ وَوَائِلِ بْنِ حُجْرٍ وَأَبِي سَعِيدٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَبِي حُمَيْدٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَيْهِ عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنْ يَسْجُدَ الرَّجُلُ عَلَى جَبْهَتِهِ وَأَنْفِهِ فَإِنْ سَجَدَ عَلَى جَبْهَتِهِ دُونَ أَنْفِهِ فَقَدْ قَالَ قَوْمٌ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ يُجْزِئُهُ . وَقَالَ غَيْرُهُمْ لاَ يُجْزِئُهُ حَتَّى يَسْجُدَ عَلَى الْجَبْهَةِ وَالأَنْفِ .
Bize Muhammed b. Beşşâr Bündâr anlattı; dedi ki: Bize Ebû Âmir el-Akadî anlattı; dedi ki: Bize Füleyh b. Süleyman anlattı; dedi ki: Bana Abbâs b. Sehl anlattı; Ebû Humeyd es-Sâidî'den. (Ona göre) Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem secde ettiği zaman burnunu ve alnını yere iyice yerleştirir, kollarını yanlarından uzaklaştırır ve avuçlarını omuzlarının hizasına koyardı. (Ebû Îsâ) dedi ki: Bu konuda İbn Abbâs, Vâil b. Hucr ve Ebû Saîd'den de rivayet vardır. Ebû Îsâ dedi ki: Ebû Humeyd hadisi hasen sahih bir hadistir. İlim ehlinin uygulaması buna göredir; kişinin alnı ve burnu üzerine secde etmesi gerekir. Eğer burnu üzerine değil de alnı üzerine secde ederse, ilim ehlinden bir grup "Bu ona yeter" demiştir. Başkaları ise "Alın ve burun üzerine secde etmedikçe ona yetmez" demişlerdir.