418. Hadis
حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ عِيسَى الْمَرْوَزِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ، قَالَ سَمِعْتُ مَالِكَ بْنَ أَنَسٍ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا صَلَّى رَكْعَتَىِ الْفَجْرِ فَإِنْ كَانَتْ لَهُ إِلَىَّ حَاجَةٌ كَلَّمَنِي وَإِلاَّ خَرَجَ إِلَى الصَّلاَةِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَقَدْ كَرِهَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمُ الْكَلاَمَ بَعْدَ طُلُوعِ الْفَجْرِ حَتَّى يُصَلِّيَ صَلاَةَ الْفَجْرِ إِلاَّ مَا كَانَ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ أَوْ مِمَّا لاَ بُدَّ مِنْهُ وَهُوَ قَوْلُ أَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ .
Bize Yûsuf b. Îsâ el-Mervezî anlattı; dedi ki: Bize Abdullâh b. İdrîs anlattı; dedi ki: Mâlik b. Enes’i işittim; Ebu’n-Nadr’dan; Ebû Seleme’den; Âişe’den (naklettiğini); dedi ki: “Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem sabah namazının iki rekâtını kıldığı zaman, eğer bana bir ihtiyacı varsa benimle konuşurdu; yoksa namaza çıkardı.” Ebû Îsâ dedi ki: Bu hadis hasen sahihtir. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’in ashabından ve başkalarından bazı ilim ehli, sabah namazını kılıncaya kadar fecrin doğuşundan sonra konuşmayı kerih görmüşlerdir; ancak Allah’ı zikretmek veya kaçınılmaz bir durum olması müstesnadır. Ahmed ve İshâk’ın görüşü de budur.