1973. Hadis
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ مَا كَانَ خُلُقٌ أَبْغَضَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْكَذِبِ وَلَقَدْ كَانَ الرَّجُلُ يُحَدِّثُ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِالْكِذْبَةِ فَمَا يَزَالُ فِي نَفْسِهِ حَتَّى يَعْلَمَ أَنَّهُ قَدْ أَحْدَثَ مِنْهَا تَوْبَةً . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ .
Bize Yahyâ b. Mûsâ anlattı, bize Abdürrezzâk anlattı, Ma’mer’den, o Eyyûb’dan, o İbn Ebî Müleyke’den, o da Âişe’den naklederek (Âişe) şöyle dedi: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’e yalandan daha sevimsiz (buğzettiği) bir huy yoktu. Bir adam Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’in yanında bir yalan söylese, o kişinin bundan tevbe ettiğini (Nebi) bilinceye kadar (bu durum) O’nun içinden hiç çıkmazdı (o kişiye karşı kırgınlığı geçmezdi). (Ebû Îsâ der ki: Bu hadis hasendir.)