3431. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بَزِيعٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، مَوْلَى آلِ الزُّبَيْرِ عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، عَنْ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ رَأَى صَاحِبَ بَلاَءٍ فَقَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي عَافَانِي مِمَّا ابْتَلاَكَ بِهِ وَفَضَّلَنِي عَلَى كَثِيرٍ مِمَّنْ خَلَقَ تَفْضِيلاً إِلاَّ عُوفِيَ مِنْ ذَلِكَ الْبَلاَءِ كَائِنًا مَا كَانَ مَا عَاشَ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ . وَفِي الْبَابِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ . وَعَمْرُو بْنُ دِينَارٍ قَهْرَمَانُ آلِ الزُّبَيْرِ هُوَ شَيْخٌ بَصْرِيٌ وَلَيْسَ هُوَ بِالْقَوِيِّ فِي الْحَدِيثِ . وَقَدْ تَفَرَّدَ بِأَحَادِيثَ عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ . وَقَدْ رُوِيَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ أَنَّهُ قَالَ إِذَا رَأَى صَاحِبَ بَلاَءٍ فَتَعَوَّذَ مِنْهُ يَقُولُ ذَلِكَ فِي نَفْسِهِ وَلاَ يُسْمِعُ صَاحِبَ الْبَلاَءِ .
Bize Muhammed b. Abdullah b. Bezî' anlattı, bize Abdülvâris b. Saîd anlattı, Amr b. Dînâr'dan -ki Âl-i Zübeyr'in azatlısıdır-, o Sâlim b. Abdullah b. Ömer'den, o İbn Ömer'den, o da Ömer'den (r.a.) nakletti. Resûlullah (s.a.v.) şöyle buyurdu: "Kim belaya uğramış birini görür de: 'Elhamdülillâhillezî âfânî mimmebtelâke bihî ve faddalenî alâ kesîrin mimmen halaka tafdîlâ' (Seni imtihan ettiği şeyden beni kurtaran/afiyette kılan ve yarattığı birçok kimseye beni üstün kılan Allah'a hamdolsun) derse; o bela ne olursa olsun, yaşadığı sürece o kişiden uzak tutulur/ona uğramaz." (Tirmizî) dedi ki: Bu hadis gariptir. Bu konuda Ebû Hureyre'den de rivayet vardır. Amr b. Dînâr -Âl-i Zübeyr'in kahramanı-, Basralı bir şeyhtir ve hadiste (hafıza yönünden) kuvvetli değildir. Sâlim b. Abdullah b. Ömer'den tek kaldığı hadisler rivayet etmiştir. Ebû Ca'fer Muhammed b. Ali'den rivayet edildiğine göre, o şöyle demiştir: "Belaya uğramış birini gördüğü zaman ondan (Allah'a) sığınır; bunu içinden söyler, belaya uğrayan kişiye işittirmez."