Binûn

Âl-i İmrân Suresi — 11. Sayfa

Kaynak: ed-Dürrü'l-Mensûr · Süyûtî · Arapça Orijinal Metin · AI Türkçe Çeviri

قَوْله تَعَالَى: {وأحيي الْمَوْتَى بِإِذن الله}

Yüce Allah'ın: {وأحيي الْمَوْتَى بِإِذن الله} “ve Allah'ın izniyle ölüleri diriltirim” sözü [hakkında]:

أخرج الْبَيْهَقِيّ فِي الْأَسْمَاء وَالصِّفَات وَابْن عَسَاكِر من طَرِيق إِسْمَاعِيل بن عَيَّاش عَن مُحَمَّد بن طَلْحَة عَن رجل

Beyhakî el-Esmâ ve's-Sıfât'ta ve İbn Asâkir, İsmâil b. Ayyâş kanalıyla Muhammed b. Talha'dan, o da bir adamdan şöyle rivayet etmiştir:

أَن عِيسَى بن مَرْيَم كَانَ إِذا أَرَادَ أَن يحيي الْمَوْتَى صلى رَكْعَتَيْنِ يقْرَأ فِي الرَّكْعَة الأولى (تبَارك الَّذِي بِيَدِهِ الْملك) (الْملك الْآيَة ١) وَفِي الثَّانِيَة (تَنْزِيل السَّجْدَة) (السَّجْدَة الْآيَة ٢) فَإِذا فرغ مدح الله وَأثْنى عَلَيْهِ ثمَّ دَعَا بسبعة أَسمَاء: يَا قديم يَا حَيّ يَا دَائِم يَا فَرد يَا وتر يَا أحد يَا صَمد

Meryem oğlu Îsâ ölüleri diriltmek istediği zaman iki rekat namaz kılar, birinci rekatta {تبَارك الَّذِي بِيَدِهِ الْملك} “Mülk elinde bulunan [Allah] pek yücedir” [suresini], ikinci rekatta da {تَنْزِيل السَّجْدَة} “Secde suresini” okurdu. [Namazı] bitirince Allah'a hamdedip O'nu över, sonra da yedi isimle dua ederdi: 'Yâ Kadîm, Yâ Hayy, Yâ Dâim, Yâ Ferd, Yâ Vitr, Yâ Ehad, Yâ Samed!'

قَالَ الْبَيْهَقِيّ: لَيْسَ هَذَا بِالْقَوِيّ

Beyhakî dedi ki: 'Bu [rivayet] kuvvetli değildir.'

وَأخرجه ابْن أبي حَاتِم من طَرِيق مُحَمَّد بن طَلْحَة بن مصرف عَن أبي بشر عَن أبي الْهُذيْل بِلَفْظِهِ وَزَاد فِي آخِره: وَكَانَت إِذا أَصَابَته شدَّة دَعَا بسبعة أَسمَاء أُخْرَى: يَا حَيّ يَا قيوم يَا الله يَا رَحْمَن يَا ذَا الْجلَال والإِكرام يَا نور السَّمَوَات وَالْأَرْض وَمَا بَينهمَا وَرب الْعَرْش الْعَظِيم يَا رب

Bunu İbn Ebî Hâtim, Muhammed b. Talha b. Musarrif kanalıyla Ebû Bişr'den, o da Ebü'l-Hüzeyl'den lafzıyla rivayet etmiş ve sonuna şunu eklemiştir: 'Başına bir darlık/sıkıntı geldiğinde ise başka yedi isimle dua ederdi: Yâ Hayy, Yâ Kayyûm, Yâ Allah, Yâ Rahmân, Yâ Ze'l-celâli ve'l-ikrâm, Yâ nûra's-semâvâti ve'l-ardı ve mâ beynehümâ ve Rabbe'l-arşi'l-azîm, Yâ Rabb!'

وَأخرج ابْن أبي الدُّنْيَا فِي كتاب من عَاشَ بعد الْمَوْت عَن مُعَاوِيَة بن قُرَّة قَالَ: سَأَلت بَنو إِسْرَائِيل عِيسَى فَقَالُوا: إِن سَام بن نوح دفن هَهُنَا قَرِيبا فَادع الله أَن يَبْعَثهُ لنا

İbn Ebî'd-Dünyâ Kitâbu men âşe ba'de'l-mevt'te Muâviye b. Kurre'den rivayet ettiğine göre o şöyle demiştir: İsrâiloğulları Îsâ'ya talepte bulunup: 'Nûh oğlu Sâm şuraya yakın bir yere defnedilmiştir, onu bizim için diriltmesi adına Allah'a dua et' dediler.

فَهَتَفَ فَخرج أشمط

[Îsâ] seslendi; [Sâm] saçı sakalı ağarmış olarak çıktı.

قَالُوا: إِنَّه قد مَاتَ وَهُوَ شَاب فَمَا هَذَا الْبيَاض قَالَ: ظَنَنْت أَنَّهَا الصَّيْحَة فَفَزِعت

'O genç olarak ölmüştü, bu beyazlık da nedir?' dediler. [Sâm]: '[Kıyamet] Sayha'sı koptu sandım ve korktum' dedi.

وَأخرج اسحق بن بشر وَابْن عَسَاكِر من طرق عَن ابْن عَبَّاس قَالَ: كَانَت الْيَهُود يَجْتَمعُونَ إِلَى عِيسَى ويستهزئون بِهِ وَيَقُولُونَ لَهُ: يَا عِيسَى مَا أكل فلَان البارحة وَمَا ادخر فِي بَيته لغد

İshak b. Bişr ve İbn Asâkir çeşitli yollardan İbn Abbâs'tan rivayet ettiğine göre o şöyle demiştir: Yahudiler Îsâ'nın yanında toplanır, onunla alay eder ve ona: 'Ey Îsâ! Falanca dün akşam ne yedi ve evinde yarına ne biriktirdi?' derlerdi.

فيخبرهم فيسخرون مِنْهُ حَتَّى إِذا طَال بِهِ وبهم وَكَانَ عِيسَى ﵇ لَيْسَ لَهُ قَرَار وَلَا مَوضِع يعرف إِنَّمَا هُوَ سائح فِي الأَرْض فَمر ذَات يَوْم بِامْرَأَة قَاعِدَة عِنْد قبر وَهِي تبْكي فَسَأَلَهَا

Îsâ onlara haber verir, onlar da onunla alay ederlerdi. Nihayet bu durum onun ve onların arasında uzayıp gitti. Îsâ aleyhisselâm'ın yerleştiği bir yer ve bilinen bir mekanı yoktu; o sadece yeryüzünde dolaşan bir seyyah idi. Bir gün bir kabrin başında oturup ağlayan bir kadına rastladı ve ona sordu.

فَقَالَت: مَاتَت ابْنة لي لم يكن لي ولد غَيرهَا

[Kadın]: 'Ondan başka çocuğum olmayan bir kızım öldü' dedi.

فصلى عِيسَى رَكْعَتَيْنِ ثمَّ نَادَى: يَا فُلَانَة قومِي بِإِذن الرَّحْمَن فاخرجي فَتحَرك الْقَبْر ثمَّ نَادَى الثَّانِيَة فانصدع الْقَبْر ثمَّ نَادَى الثَّالِثَة فَخرجت وَهِي تنفض رَأسهَا من التُّرَاب فَقَالَت أُمَّاهُ مَا حملك على أَن أَذُوق كرب الْمَوْت مرَّتَيْنِ يَا أُمَّاهُ اصْبِرِي واحتسبي فَلَا حَاجَة لي فِي الدُّنْيَا يَا روح الله سل رَبِّي أَن يردني إِلَى الْآخِرَة وَأَن يهوّن عَليّ كرب الْمَوْت

Bunun üzerine Îsâ iki rekat namaz kıldı, sonra: 'Ey falan! Rahmân'ın izniyle kalk ve dışarı çık!' diye seslendi. Kabir kımıldadı. Sonra ikinci kez seslendi; kabir yarıldı. Sonra üçüncü kez seslendi; kız başındaki toprağı silkerek çıktı ve: 'Anneciğim! Ölümün acısını bana iki defa tattırmana sebep olan nedir? Anneciğim, sabret ve ecrini Allah'tan bekle, benim dünyada hiçbir ihtiyacım yok! Ey Ruhullah! Rabbimden beni ahirete geri döndürmesini ve ölüm acısını bana hafifletmesini iste!' dedi.

فَدَعَا ربه فقبضها إِلَيْهِ فاستوت عَلَيْهَا الأَرْض

[Îsâ] Rabbine dua etti; [Allah da] onun ruhunu kabzetti ve toprak üstünde düzeldi.

فَبلغ ذَلِك الْيَهُود فازدادوا عَلَيْهِ غَضبا وَكَانَ ملك مِنْهُم فِي نَاحيَة فِي مَدِينَة يُقَال لَهَا نَصِيبين جباراً عاتياً وَأمر عِيسَى بِالْمَسِيرِ إِلَيْهِ لِيَدْعُوهُ وَأهل تِلْكَ الْمَدِينَة إِلَى

Bu durum Yahudilere ulaşınca ona olan öfkeleri arttı. Onların Nusaybin denilen bir şehirdeki hükümdarı zorba ve haddi aşan biriydi. Îsâ'ya, onu ve o şehrin halkını [hakka]

الْمُرَاجَعَة فَمضى حَتَّى شَارف الْمَدِينَة وَمَعَهُ الحواريون فَقَالَ لأَصْحَابه: أَلا رجل مِنْكُم ينْطَلق إِلَى الْمَدِينَة فينادي فِيهَا فَيَقُول: أَن عِيسَى عبد الله وَرَسُوله

dönmeye davet etmek üzere onun yanına gitmesi emredildi. Yanında Havariler olduğu halde şehrin yakınına varıncaya kadar yürüdü ve arkadaşlarına: 'İçinizden şehre gidip orada 'Îsâ Allah'ın kulu ve elçisidir' diye seslenecek bir adam yok mu?' dedi.

فَقَامَ رجل من الحواريين يُقَال لَهُ يَعْقُوب فَقَالَ: أَنا يَا روح الله

Havarilerden Ya'kūb denilen bir adam kalkıp: 'Ben [yaparım], ey Ruhullah!' dedi.

قَالَ: فَاذْهَبْ فَأَنت أول من يتبرأ مني فَقَامَ آخر يُقَال لَهُ توصار وَقَالَ لَهُ: أَنا مَعَه قَالَ: وَأَنت مَعَه ومشيا فَقَامَ شَمْعُون فَقَالَ: يَا روح الله أكون ثالثهم فائذن لي أَن أنال مِنْك أَن اضطررت إِلَى ذَلِك قَالَ: نعم

[Îsâ]: 'Öyleyse git, fakat benden ilk teberrî edecek (beni inkâr edecek) olan sensin' dedi. Tûsâr denilen başka biri kalkıp ona: 'Ben de onunla beraberim' dedi. [Îsâ]: 'Sen de onunla berabersin' dedi ve yürüdüler. Bunun üzerine Şem'ûn kalkıp: 'Ey Ruhullah! Ben onların üçüncüsü olayım; ancak buna mecbur kalırsam senin aleyhinde konuşmama izin ver' dedi. [Îsâ]: 'Evet' dedi.

فَانْطَلقُوا حَتَّى إِذا كَانُوا قَرِيبا من الْمَدِينَة قَالَ لَهما شَمْعُون: ادخلا الْمَدِينَة فبَلَّغا مَا أُمِرْتُمَا وَأَنا مُقيم مَكَاني فَإِن ابتليتما أَقبلت لَكمَا

Yola çıktılar; şehre yaklaştıklarında Şem'ûn onlara: 'Şehre girin ve size emredilen şeyi tebliğ edin, ben yerimde kalıyorum. Şayet bir sınamaya/musibete uğrarsanız size gelirim' dedi.

فَانْطَلقَا حَتَّى دخلا الْمَدِينَة وَقد تحدث النَّاس بِأَمْر عِيسَى وهم يَقُولُونَ فِيهِ أقبح القَوْل وَفِي أمه

Gidip şehre girdiler. İnsanlar Îsâ'nın durumunu konuşuyor, onun ve annesinin hakkında en çirkin sözleri söylüyorlardı.

فَنَادَى أَحدهمَا وَهُوَ الأول: أَلا أَن عِيسَى عبد الله وَرَسُوله فَوَثَبُوا إِلَيْهِمَا من الْقَائِل أنْ عِيسَى عبد الله وَرَسُوله فتبرأ الَّذِي نَادَى فَقَالَ: مَا قلت شَيْئا فَقَالَ الآخر: قد قلت وَأَنا أَقُول: أَن عِيسَى عبد الله وَرَسُوله وكلمته أَلْقَاهَا إِلَى مَرْيَم وروح مِنْهُ فآمنوا بِهِ يَا معشر بني إِسْرَائِيل خيرا لكم فَانْطَلقُوا بِهِ إِلَى ملكهم وَكَانَ جباراً طاغياً فَقَالَ لَهُ: وَيلك مَا تَقول قَالَ: أَقُول: أَن عِيسَى عبد الله وَرَسُوله وكلمته أَلْقَاهَا إِلَى مَرْيَم وروح مِنْهُ

İkisinden biri, yani birincisi: 'Bilin ki Îsâ, Allah'ın kulu ve elçisidir!' diye seslendi. İnsanlar ikisinin üzerine atılıp: 'Îsâ'nın Allah'ın kulu ve elçisi olduğunu söyleyen kim?' dediler. Seslenen kişi inkâr edip: 'Ben bir şey söylemedim' dedi. Diğeri ise: 'Ben söyledim ve hâlâ söylüyorum: Îsâ Allah'ın kulu, elçisi, Meryem'e ilka ettiği kelimesi ve O'ndan bir ruhtur. Ey İsrâiloğulları topluluğu, sizin için hayırlı olana, ona iman edin!' dedi. Onu zorba ve azgın olan krallarına götürdüler. Kral ona: 'Yazıklar olsun sana, ne diyorsun?' dedi. [Adam]: 'Îsâ Allah'ın kulu, elçisi, Meryem'e ilka ettiği kelimesi ve O'ndan bir ruhtur diyorum' dedi.

قَالَ: كذبت

[Kral]: 'Yalan söyledin!' dedi.

فقذفوا عِيسَى وَأمه بالبهتان ثمَّ قَالَ لَهُ: تَبرأ وَيلك من عِيسَى وَقل فِيهِ مقالتنا

Îsâ'ya ve annesine iftiralar attılar. Sonra kral ona: 'Yazıklar olsun sana, Îsâ'dan teberrî et (onu reddet) ve onun hakkında bizim sözümüzü söyle!' dedi.

قَالَ: لَا أفعل

[Adam]: 'Bunu yapmam' dedi.

قَالَ: إِن لم تفعل قطعت يَديك ورجليك وسمرت عَيْنَيْك

[Kral]: 'Eğer yapmazsan ellerini ve ayaklarını keser, gözlerine mil çekerim' dedi.

فَقَالَ: افْعَل بِنَا مَا أَنْت فَاعل

[Adam]: 'Bize ne yapacaksan yap!' dedi.

فَفعل بِهِ ذَلِك فَأَلْقَاهُ على مزبلة فِي وسط مدينتهم

Ona bunu yaptı ve onu şehirlerinin ortasındaki bir çöplüğe attı.

ثمَّ أَن الْملك هم أَن يقطع لِسَانه إِذْ دخل شَمْعُون وَقد اجْتمع النَّاس فَقَالَ لَهُم: مَا بَال هَذَا الْمِسْكِين قَالُوا: يزْعم أَن عِيسَى عبد الله وَرَسُوله فَقَالَ شَمْعُون: إأيها الْملك أتأذن لي فادنو مِنْهُ فَاسْأَلْهُ قَالَ: نعم

Sonra kral onun dilini de kesmeye niyetlendiği sırada insanlar toplanmışken Şem'ûn içeri girdi ve onlara: 'Bu zavallının hali nedir?' dedi. 'Îsâ'nın Allah'ın kulu ve elçisi olduğunu iddia ediyor' dediler. Bunun üzerine Şem'ûn: 'Ey Kral! İzin verir misin, ona yaklaşıp bir soru sorayım?' dedi. Kral: 'Evet' dedi.

قَالَ لَهُ شَمْعُون: أَيهَا الْمُبْتَلى مَا تَقول قَالَ: أَقُول أَن عِيسَى عبد الله وَرَسُوله

Şem'ûn ona: 'Ey musibete uğrayan kişi, ne diyorsun?' dedi. [Adam]: 'Îsâ'nın Allah'ın kulu ve elçisi olduğunu söylüyorum' dedi.

قَالَ: فَمَا آيَة تعرفه قَالَ {وتبرئ الأكمه والأبرص} والسقيم

[Şem'ûn]: 'Onu bildiğin bir alamet nedir?' dedi. [Adam]: '{وتبرئ الأكمه والأبرص} “kör ve alacalıyı iyileştirir” ve hastaları [iyileştirir]' dedi.

قَالَ: هَذَا يَفْعَله الْأَطِبَّاء فَهَل غَيره قَالَ: نعم يُخْبِركُمْ بِمَا تَأْكُلُونَ وَمَا تدخرون قَالَ: هَذَا تَفْعَلهُ الكهنة فَهَل غير هَذَا قَالَ: نعم {تخلق من الطين كَهَيئَةِ الطير} قَالَ: هَذَا قد تَفْعَلهُ السَّحَرَة يكون أَخذه مِنْهُم

[Şem'ûn]: 'Bunu tabipler de yapar, başka bir şey var mı?' dedi. [Adam]: 'Evet, ne yediğinizi ve ne biriktirdiğinizi size haber verir' dedi. [Şem'ûn]: 'Bunu kâhinler de yapar, bundan başkası var mı?' dedi. [Adam]: 'Evet, {تخلق من الطين كَهَيئَةِ الطير} “çamurdan kuş biçiminde bir şey yaratır”' dedi. [Şem'ûn]: 'Bunu sihirbazlar da yapabilir, bunu onlardan öğrenmiş olabilir' dedi.

فَجعل الْملك يتعجب مِنْهُ وسؤاله

Kral, Şem'ûn'a ve onun sorduğu sorulara hayret etmeye başladı.

قَالَ: هَل غير هَذَا قَالَ: نعم

[Şem'ûn]: 'Bundan başkası var mı?' dedi. [Adam]: 'Evet' dedi.

{يحيي الْمَوْتَى}

{يحيي الْمَوْتَى} “ölüleri diriltir”.

قَالَ: أَيهَا الْملك إِنَّه ذكر أمرا عَظِيما وَمَا أَظن خلقا يقدر على ذَلِك إِلَّا بِإِذن الله

[Şem'ûn] dedi ki: 'Ey Kral! O gerçekten büyük bir şey zikretti. Yaratılmışlardan hiçbir kimsenin Allah'ın izni olmadan buna güç yetirebileceğini sanmıyorum.

وَلَا يقْضِي الله ذَلِك على يَد سَاحر كَذَّاب فَإِن لم يكن عِيسَى رَسُولا فَلَا يقدر على ذَلِك وَمَا فعل الله ذَلِك لأحد إِلَّا لإِبْرَاهِيم حِين سَأَلَ ربه (أَرِنِي كَيفَ تحيي الْمَوْتَى) (الْبَقَرَة الْآيَة ٢٦٠) وَمن مثل إِبْرَاهِيم خَلِيل الرَّحْمَن

Allah bunu yalancı bir sihirbazın eliyle de takdir etmez. Eğer Îsâ bir peygamber değilse buna güç yetiremez. Allah bunu Rabbine: {أَرِنِي كَيفَ تحيي الْمَوْتَى} “Bana ölüleri nasıl dirilttiğini göster” diye soran İbrâhim'den başka hiç kimseye yapmamıştır. Rahmân'ın dostu (Halîlullah) İbrâhim gibisi var mıdır?'

وَأخرج ابْن جرير عَن ابْن السّديّ وَابْن عَسَاكِر من طَرِيق السّديّ عَن أبي مَالك وَعَن أبي صَالح عَن ابْن عَبَّاس قَالَ: لما بعث الله عِيسَى ﵇ وَأمره بالدعوة لقِيه بَنو إِسْرَائِيل فأخرجوه فَخرج هُوَ وَأمه يسيحون فِي الأَرْض فنزلوا فِي قَرْيَة على رجل فأضافهم وَأحسن إِلَيْهِم وَكَانَ لتِلْك الْمَدِينَة ملك جَبَّار فجَاء ذَلِك الرجل يَوْمًا حَزينًا فَدخل منزله وَمَرْيَم عِنْد امْرَأَته فَقَالَت لَهَا: مَا شَأْن زَوجك أرَاهُ حَزينًا قَالَت: إِن لنا ملكا يَجْعَل على كل رجل منا يَوْمًا يطعمهُ هُوَ وَجُنُوده ويسقيهم الْخمر فَإِن لم يفعل عاقبه

İbn Cerîr İbnu's-Süddî'den; İbn Asâkir de es-Süddî kanalıyla Ebû Mâlik'ten ve Ebû Sâlih'ten, o da İbn Abbâs'tan rivayet ettiğine göre o şöyle demiştir: Allah Îsâ aleyhisselâm'ı peygamber olarak gönderip davetle emrettiğinde İsrâiloğulları onunla karşılaşıp onu çıkardılar. O ve annesi yeryüzünde dolaşarak çıktılar ve bir köyde bir adama konuk oldular; adam onları ağırlayıp ikramda bulundu. O şehrin zorba bir kralı vardı. O adam bir gün kederli bir halde gelip evine girdi; Meryem de onun karısının yanındaydı. Meryem kadına: 'Kocanın nesi var, onu kederli görüyorum?' dedi. Kadın: 'Bizim bir kralımız var; bizden her bir adama sırayla bir gün kendisini ve ordusunu doyurma ve onlara şarap içirme yükümlülüğü koyar. Kim bunu yapmazsa onu cezalandırır.

وَإنَّهُ قد بلغت نوبَته الْيَوْم وَلَيْسَ عندنَا سَعَة قَالَت: قولي لَهُ فَلَا يهتم فَإِنِّي آمُر ابْني فيدعو لَهُ فَيَكْفِي ذَلِك

Bugün de sıra ona geldi, bizim ise geniş imkânımız yok' dedi. Meryem: 'Ona söyle üzülmesin; zira ben oğluma emrederim, onun için dua eder ve bu yeterli olur' dedi.

قَالَت مَرْيَم لعيسى فِي ذَلِك

Meryem bu konuyu Îsâ'ya anlattı.

فَقَالَ عِيسَى: يَا أُمَّاهُ إِنِّي إنْ فعلت كَانَ فِي ذَلِك شَرّ قَالَت: لَا تبال فَإِنَّهُ قد أحسن إِلَيْنَا وَأَكْرمنَا

Îsâ: 'Anneciğim! Eğer bunu yaparsam bunda bir şer olur' dedi. [Meryem]: 'Aldırma, çünkü o bize iyilik ve ikramda bulundu' dedi.

قَالَ عِيسَى: قولي لَهُ املأ قدورك وخوابيك مَاء

Îsâ: 'Ona söyle, kazanlarını ve küplerini suyla doldursun' dedi.

فملأهن فَدَعَا الله تَعَالَى فتحوّل مَا فِي الْقُدُور لَحْمًا ومرقاً وخبزاً وَمَا فِي الخوابي خمرًا لم ير النَّاس مثله قطّ

Adam onları doldurdu. [Îsâ] Allah Teâlâ'ya dua etti; kazanlardakiler ete, çorbaya ve ekmeğe, küplerdekiler ise insanların benzerini hiç görmediği bir şaraba dönüştü.

فَلَمَّا جَاءَ الْملك أكل مِنْهُ فَلَمَّا شرب الْخمر قَالَ: من أَيْن لَك هَذَا الْخمر قَالَ: هُوَ من أَرض كَذَا وَكَذَا

Kral gelip ondan yedi; şarabı içince: 'Bu şarap sana nereden geldi?' dedi. [Adam]: 'Filan ve filan diyardandır' dedi.

قَالَ الْملك: فَإِن خمري أُوتى بِهِ من تِلْكَ الأَرْض فَلَيْسَ هُوَ مثل هَذَا قَالَ: هُوَ من أَرض أُخْرَى

Kral: 'Benim şarabım da o diyardan getiriliyor ama bunun gibi değil!' dedi. [Adam]: 'Başka bir diyardandır' dedi.

فَلَمَّا خلط على الْملك اشْتَدَّ عَلَيْهِ فَقَالَ: إِنِّي أخْبرك

Kralın kafasını karıştırınca [kral] ona baskı yaptı. Bunun üzerine adam: 'Ben sana gerçeği haber vereyim' dedi.

عِنْدِي غُلَام لَا يسْأَل الله شَيْئا إِلَّا أعطَاهُ وَإنَّهُ دَعَا الله تَعَالَى فَجعل المَاء خمرًا فَقَالَ لَهُ الْملك: وَكَانَ لَهُ ابْن يُرِيد أَن يستخلفه فَمَاتَ قبل ذَلِك بأيام وَكَانَ أحب الْخلق إِلَيْهِ فَقَالَ: إِن رجلا دَعَا الله تَعَالَى فَجعل المَاء خمرًا ليستجابن لَهُ حَتَّى يحيي ابْني

'Yanımda bir delikanlı var, Allah'tan ne dilerse Allah ona veriyor. O, Allah Teâlâ'ya dua etti de suyu şaraba dönüştürdü.' Kral -kendisine halef bırakmak istediği, fakat birkaç gün önce ölen ve insanların kendisine en sevgilisi olan bir oğlu vardı- adama şöyle dedi: 'Allah Teâlâ'ya dua edip suyu şaraba dönüştüren bir adama, oğlumu diriltinceye kadar elbette [duası] icabet olunur.'

فَدَعَا عِيسَى فَكَلمهُ وَسَأَلَهُ ان يَدْعُو الله أَن يحيي ابْنه فَقَالَ عِيسَى: لَا تفعل فَإِنَّهُ ان عَاشَ كَانَ شرا قَالَ الْملك: لست أُبَالِي أرَاهُ فَلَا أُبَالِي مَا كَانَ قَالَ عِيسَى ﵇: فَإِنِّي إِن أحييته تتركوني أَنا وَأمي نَذْهَب حَيْثُ نشَاء فَقَالَ الْملك: نعم

Bunun üzerine Îsâ'yı çağırıp onunla konuştu ve oğlunu diriltmesi için Allah'a dua etmesini istedi. Îsâ: 'Bunu yapma; zira o yaşarsa şer olur' dedi. Kral: 'Aldırmıyorum; yeter ki onu göreyim, ne olursa olsun aldırmam' dedi. Îsâ aleyhisselâm: 'O halde ben onu diriltirsem benim ve annemin dilediğimiz yere gitmemize izin vereceksiniz' dedi. Kral: 'Evet' dedi.

فَدَعَا الله فَعَاشَ الْغُلَام

Bunun üzerine [Îsâ] Allah'a dua etti ve çocuk dirildi.

فَلَمَّا رَآهُ أهل مَمْلَكَته قد عَاشَ تنادوا بِالسِّلَاحِ وَقَالُوا: أكلنَا هَذَا حَتَّى إِذا دنا مَوته يُرِيد أَن يسْتَخْلف علينا ابْنه فيأكلنا كَمَا أكلنَا أَبوهُ

Krallığının halkı çocuğun dirildiğini görünce silahlara sarılıp birbirlerine seslendiler ve: 'Bu adam bizi yiyip bitirdi; tam ölümü yaklaştığında ise babasının bizi yediği gibi yesin diye oğlunu başımıza halef bırakmak istiyor!' dediler.

فَاقْتَتلُوا

Böylece birbirleriyle savaştılar.

وَذهب عِيسَى وَأمه وصحبهما يَهُودِيّ وَكَانَ مَعَ الْيَهُودِيّ رغيفان وَمَعَ عِيسَى رغيف

Îsâ ve annesi oradan ayrıldılar. Bir Yahudi de onlara yoldaş oldu. Yahudinin yanında iki somun ekmek, Îsâ'nın yanında ise bir somun ekmek vardı.

فَقَالَ لَهُ عِيسَى: تشاركني فَقَالَ الْيَهُودِيّ: نعم

Îsâ ona: "Bana ortak olur musun?" dedi. Yahudi: "Evet" dedi.

فَلَمَّا رأى أَنه لَيْسَ مَعَ عِيسَى ﵇ إِلَّا رغيف نَدم فَلَمَّا نَامَا جعل الْيَهُودِيّ يُرِيد أَن يَأْكُل الرَّغِيف

Îsâ aleyhisselâm'ın yanında sadece bir somun ekmek olduğunu görünce pişman oldu. İkisi uyuduklarında Yahudi o somun ekmeği yemek istedi.

فيأكل لقْمَة فَيَقُول لَهُ عِيسَى: مَا تصنع فَيَقُول لَهُ: لَا شَيْء

Bir lokma yiyor, Îsâ ona: "Ne yapıyorsun?" diyor, o da: "Hiçbir şey" diyordu.

حَتَّى فرغ من الرَّغِيف

Nihayet somun ekmeği bitirdi.

فَلَمَّا أصبحا قَالَ لَهُ عِيسَى: هَلُمَّ بطعامك فجَاء برغيف فَقَالَ لَهُ عِيسَى: أَيْن الرَّغِيف الآخر قَالَ: مَا كَانَ معي إِلَّا وَاحِد

Sabah olunca Îsâ ona: "Yiyeceğini getir" dedi. O da bir somun ekmek getirdi. Îsâ ona: "Diğer somun nerede?" deyince: "Yanımda sadece bir tane vardı" dedi.

فَسكت عَنهُ وَانْطَلَقُوا فَمروا براعي غنم فَنَادَى عِيسَى: يَا صَاحب الْغنم أجزرنا شَاة من غنمك

[Îsâ] ona bir şey demedi ve yola koyuldular. Bir koyun çobanına rastladılar. Îsâ: "Ey koyun sahibi! Koyunlarından bir koyun kesip bize ver" diye seslendi.

قَالَ: نعم

[Çoban]: "Olur" dedi.

فَأعْطَاهُ شَاة فذبحها وشواها ثمَّ قَالَ لِلْيَهُودِيِّ: كل وَلَا تكسر عظما

Ona bir koyun verdi. [Îsâ] onu kesti ve kızarttı, sonra Yahudiye: "Ye, fakat hiçbir kemiği kırma" dedi.

فأكلا فَلَمَّا شَبِعُوا قذف عِيسَى الْعِظَام فِي الْجلد ثمَّ ضربهَا بعصاه وَقَالَ: قومِي بِإِذن الله

Yediler; doyduklarında Îsâ kemikleri derinin içine attı, sonra asasıyla ona vurdu ve: "Allah'ın izniyle kalk!" dedi.

فَقَامَتْ الشَّاة تثغوا فَقَالَ: يَا صَاحب الْغنم خُذ شَاتك فَقَالَ لَهُ الرَّاعِي: من أَنْت قَالَ: أَنا عِيسَى ابْن مَرْيَم قَالَ: أَنْت السَّاحر وفر مِنْهُ

Koyun meleyerek ayağa kalktı. [Îsâ]: "Ey koyun sahibi, koyununu al!" dedi. Çoban ona: "Sen kimsin?" dedi. "Ben Meryem oğlu Îsâ'yım" dedi. [Çoban]: "Sen büyücüsün!" deyip ondan kaçtı.

قَالَ عِيسَى لِلْيَهُودِيِّ: بِالَّذِي أَحْيَا هَذِه الشَّاة بعد مَا أكلناها كم كَانَ مَعَك من الأرغفة أَو - كم رغيف كَانَ مَعَك - فَحلف مَا كَانَ مَعَه إِلَّا رغيف وَاحِد

Îsâ Yahudiye: "Biz yedikten sonra bu koyunu dirilten hakkı için, yanında kaç somun ekmek vardı? -yahut senin yanında kaç somun vardı?-" dedi. Yahudi, yanında sadece bir somun ekmek olduğuna yemin etti.

فَمر بِصَاحِب بقر فَقَالَ: يَا صَاحب الْبَقر أجزرنا من بقرك هَذِه عجلاً

[Îsâ] bir sığır sahibine rastladı ve: "Ey sığır sahibi! Bu sığırlarından bize bir buzağı kesip ver" dedi.

فَأعْطَاهُ فذبحه وشواه وَصَاحب الْبَقر ينظر فَقَالَ لَهُ عِيسَى: كل وَلَا تكسر عظما

[Adam] ona verdi; Îsâ onu kesti ve kızarttı; sığır sahibi de bakıyordu. Îsâ ona: "Ye, fakat hiçbir kemiği kırma" dedi.

فَلَمَّا فرغوا قذف الْعِظَام فِي الْجلد ثمَّ ضربه بعصاه وَقَالَ: قُم بِإِذن الله تَعَالَى فَقَامَ لَهُ خوار فَقَالَ: يَا صَاحب الْبَقر خُذ عجلك

Bitirdiklerinde kemikleri derinin içine attı, sonra asasıyla ona vurup: "Allah Teâlâ'nın izniyle kalk!" dedi. [Buzağı] böğürerek ayağa kalktı. [Îsâ]: "Ey sığır sahibi, buzağını al!" dedi.

قَالَ: من أَنْت قَالَ: أَنا عِيسَى قَالَ: أَنْت عِيسَى السَّاحر ثمَّ فر مِنْهُ

[Adam]: "Sen kimsin?" dedi. "Ben Îsâ'yım" dedi. [Adam]: "Sen büyücü Îsâ'sın!" dedi ve sonra ondan kaçtı.

قَالَ عِيسَى لِلْيَهُودِيِّ: بِالَّذِي أَحْيَا هَذِه الشَّاة بعد مَا أكلناها والعجل بَعْدَمَا أكلناه كم رغيفاً كَانَ مَعَك فَحلف بذلك مَا كَانَ مَعَه إِلَّا رغيف وَاحِد

Îsâ Yahudiye: "Biz yedikten sonra bu koyunu ve biz yedikten sonra bu buzağıyı dirilten hakkı için, yanında kaç somun ekmek vardı?" dedi. [Yahudi] buna yemin ederek yanında sadece bir somun ekmek olduğunu söyledi.

فَانْطَلقَا حَتَّى نزلا قَرْيَة فَنزل الْيَهُودِيّ فِي أَعْلَاهَا وَعِيسَى فِي أَسْفَلهَا وَأخذ الْيَهُودِيّ عَصا مثل عَصا عِيسَى وَقَالَ: أَنا الْيَوْم أحيي الْمَوْتَى

İkisi yola devam edip bir köye indiler. Yahudi köyün yukarısına, Îsâ ise aşağısına indi. Yahudi, Îsâ'nın asası gibi bir asa aldı ve: "Bugün ölüleri ben dirilteceğim!" dedi.

وَكَانَ ملك تِلْكَ الْقرْيَة مَرِيضا شَدِيد الْمَرَض

O köyün kralı ise çok ağır hastaydı.

فَانْطَلق الْيَهُودِيّ يُنَادي: من يَبْغِي طَبِيبا فأُخْبِرَ بِالْملكِ وبوجعه فَقَالَ: ادخلوني عَلَيْهِ فَأَنا أبرئه وَإِن رَأَيْتُمُوهُ قد مَاتَ فَأَنا أحييه فَقيل لَهُ: إِن وجع الْملك قد أعيا الْأَطِبَّاء قبلك قَالَ: ادخلوني عَلَيْهِ فأُدْخِلَ عَلَيْهِ فَأخذ الرجل بِرَجُل الْملك فَضَربهُ بعصاه حَتَّى مَاتَ فَجعل يضْربهُ وَهُوَ ميت وَيَقُول: قُم بِإِذن الله تَعَالَى

Yahudi: "Kim tabip arıyor?" diye seslenmeye başladı. Ona kraldan ve hastalığından bahsedildi. Bunun üzerine: "Beni onun yanına sokun, ben onu iyileştiririm; öldüğünü görseniz bile onu diriltirim!" dedi. Kendisine: "Kralın hastalığı senden önceki tabipleri aciz bıraktı" denilince: "Beni onun yanına sokun" dedi. Yanına sokuldu. Adam kralın ayağından tutup ölene kadar asasıyla ona vurdu. Öldüğü halde ona vurmaya devam ediyor ve: "Allah Teâlâ'nın izniyle kalk!" diyordu.

فَأَخَذُوهُ ليصلبوه فَبلغ عِيسَى فَأقبل إِلَيْهِ وَقد رفع على الْخَشَبَة فَقَالَ: أَرَأَيْتُم أَن أَحييت لكم صَاحبكُم أتتركون لي صَاحِبي فَقَالُوا: نعم

Onu asmak için yakaladılar. Bu durum Îsâ'ya ulaştı; o darağacına kaldırılmışken Îsâ yanına geldi ve: "Size arkadaşınızı diriltirsem, arkadaşımı bana bırakır mısınız?" dedi. Onlar: "Evet" dediler.

فأحيا عِيسَى الْملك فَقَامَ

Îsâ kralı diriltti ve kral ayağa kalktı.

وَأنزل الْيَهُودِيّ فَقَالَ: يَا عِيسَى أَنْت أعظم النَّاس عَليّ منَّة وَالله لَا أُفَارِقك أبدا

Yahudi indirildi ve: "Ey Îsâ! İnsanlar arasında bana en büyük lütufta bulunan sensin. Vallahi senden ebediyen ayrılmayacağım!" dedi.

قَالَ عِيسَى أنْشدك بِالَّذِي أَحْيَا الشَّاة والعجل بعد مَا أكلناهما وَأَحْيَا هَذَا بعد مَا مَاتَ وأنزلك من الْجذع بعد رفعك عَلَيْهِ لتصلب

Îsâ: "Biz yedikten sonra koyunu ve buzağıyı dirilten, öldükten sonra bunu dirilten ve asılmak üzere üzerine çıkarıldıktan sonra seni ağaç kütüğünden indiren hakkı için sana yemin verdiriyorum;"

كم رغيفاً كَانَ مَعَك فَحلف بِهَذَا كُله مَا كَانَ مَعَه إِلَّا رغيف وَاحِد

"yanında kaç somun ekmek vardı?" dedi. O ise bütün bunlara yemin ederek yanında sadece bir somun ekmek olduğunu söyledi.

فَانْطَلقَا فمرا بِثَلَاث لبنات فَدَعَا الله عِيسَى فصيرهن من ذهب قَالَ: يَا يَهُودِيّ لبنة لي ولبنة لَك ولبنة لمن أكل الرَّغِيف

İkisi yola koyuldular ve üç kerpice rastladılar. Îsâ Allah'a dua etti ve onları altına dönüştürdü. [Îsâ]: "Ey Yahudi! Bir kerpiç benim, bir kerpiç senin, bir kerpiç de somun ekmeği yiyenindir" dedi.

قَالَ: أَنا أكلت الرَّغِيف

[Yahudi]: "Somun ekmeği ben yedim!" dedi.

وَأخرج ابْن عَسَاكِر عَن لَيْث قَالَ: صحب رجل عِيسَى بن مَرْيَم فَانْطَلقَا فَانْتَهَيَا إِلَى شاطىء نهر فَجَلَسَا يتغديان ومعهما ثَلَاثَة أرغفة فأكلا الرغيفين وَبَقِي رغيف

İbn Asâkir'in Leys'ten rivayet ettiğine göre o şöyle demiştir: Bir adam Meryem oğlu Îsâ'ya yoldaş oldu. İkisi yola çıkıp bir nehir kenarına vardılar. Beraberlerinde üç somun ekmek olduğu halde öğle yemeği yemek için oturdular. İki somunu yediler, bir somun kaldı.

فَقَامَ عِيسَى إِلَى النَّهر يشرب ثمَّ رَجَعَ فَلم يجد الرَّغِيف

Îsâ su içmek için nehre gitti, sonra döndüğünde somun ekmeği bulamadı.

فَقَالَ للرجل: من أكل الرَّغِيف قَالَ: لَا أَدْرِي فَانْطَلق مَعَه فَرَأى ظَبْيَة مَعهَا خشفان فَدَعَا أَحدهمَا فَأَتَاهُ فذبحه وشواه وأكلا ثمَّ قَالَ للخشف: قُم بِإِذن الله فَقَامَ فَقَالَ للرجل: أَسأَلك بِالَّذِي أَرَاك هَذِه الْآيَة من أكل الرَّغِيف قَالَ: لَا أَدْرِي ثمَّ انتهيا إِلَى الْبَحْر فَأخذ عِيسَى بيد الرجل فَمشى على المَاء ثمَّ قَالَ: أنْشدك بِالَّذِي أَرَاك هَذِه الْآيَة من أَخذ الرَّغِيف قَالَ: لَا أَدْرِي

Adama: "Somun ekmeği kim yedi?" dedi. [Adam]: "Bilmiyorum" dedi. Onunla birlikte yola devam etti. Yanında iki yavrusu olan bir ceylan gördü. Yavrulardan birini çağırdı, o da geldi. Onu kesip kızarttı ve yediler. Sonra yavruya: "Allah'ın izniyle kalk!" dedi; yavru ayağa kalktı. Bunun üzerine adama: "Sana bu mucizeyi gösteren hakkı için soruyorum, somun ekmeği kim yedi?" dedi. [Adam]: "Bilmiyorum" dedi. Sonra denize vardılar. Îsâ adamın elinden tuttu ve suyun üzerinde yürüdü. Sonra: "Sana bu mucizeyi gösteren hakkı için sana yemin verdiriyorum, somun ekmeği kim aldı?" dedi. [Adam]: "Bilmiyorum" dedi.

ثمَّ انتهيا إِلَى مفازة وَأخذ عِيسَى تُرَابا وطيناً فَقَالَ: كن ذَهَبا بِإِذن الله

Sonra bir çöle vardılar. Îsâ biraz toprak ve çamur alıp: "Allah'ın izniyle altın ol!" dedi.

فَصَارَ ذَهَبا فَقَسمهُ ثَلَاثَة أَثلَاث فَقَالَ: ثلث لَك وَثلث لي وَثلث لمن أَخذ الرَّغِيف

Altın oldu. Onu üç parçaya böldü ve: "Üçte biri senin, üçte biri benim, üçte biri de somun ekmeği alanındır" dedi.

قَالَ: أَنا أَخَذته

[Adam]: "Onu ben aldım!" dedi.

قَالَ: فكله لَك وفارقه عِيسَى فَانْتهى إِلَيْهِ رجلَانِ فأرادا أَن يأخذاه ويقتلاه قَالَ: هُوَ بَيْننَا أَثلَاثًا فَابْعَثُوا أحدكُم إِلَى الْقرْيَة يَشْتَرِي لنا طَعَاما

[Îsâ]: "Hepsi senin olsun" dedi ve ondan ayrıldı. Sonra adamın yanına iki adam geldi; altını alıp onu öldürmek istediler. [Adam]: "O aramızda üç parçadır. Birinizi köye gönderin de bize yiyecek satın alsın" dedi.

فبعثوا أحدهم فَقَالَ الَّذِي بُعِثَ: لأي شَيْء أقاسم هَؤُلَاءِ المَال وَلَكِن أَضَع فِي الطَّعَام سما فاقتلهما

Birini gönderdiler. Gönderilen kişi: "Bu malı bunlarla niye paylaşayım ki? Yemeğe zehir koyayım da ikisini öldüreyim" dedi.

وَقَالَ ذَانك: لأي شَيْء نعطي هَذَا ثلث المَال ولَكِن إِذا رَجَعَ قَتَلْنَاهُ

O ikisi de: "Bu adama malın üçte birini niye verelim ki? Döndüğü zaman onu öldürürüz" dediler.

فَلَمَّا رَجَعَ إِلَيْهِم قَتَلُوهُ وأكلا الطَّعَام فماتا

Yanlarına dönünce onu öldürdüler ve yemeği yediler; böylece ikisi de öldü.

فَبَقيَ ذَلِك المَال فِي الْمَفَازَة وَأُولَئِكَ الثَّلَاثَة قَتْلَى عِنْده

O mal çölde kaldı, o üç kişi de onun yanında öldürülmüş olarak kaldı.

وَأخرج أَحْمد فِي الزّهْد عَن خَالِد الْحذاء قَالَ: كَانَ عِيسَى بن مَرْيَم إِذا سرح رسله يحيون الْمَوْتَى يَقُول لَهُم: قُولُوا كَذَا قُولُوا كَذَا فَإِذا وجدْتُم قشعريرة ودمعة فَادعوا عِنْد ذَلِك

Ahmed [b. Hanbel] ez-Zühd'de Hâlid el-Hazzâ'dan rivayet ettiğine göre o şöyle demiştir: Meryem oğlu Îsâ elçilerini ölüleri diriltmeleri için gönderdiğinde onlara: "Şöyle şöyle deyin; bir ürperti ve gözyaşı hissettiğinizde işte o zaman dua edin" derdi.

وَأخرج أَحْمد فِي الزّهْد عَن ثَابت قَالَ: انْطلق عِيسَى ﵊ يزور أَخا لَهُ فَاسْتَقْبلهُ إِنْسَان فَقَالَ: إِن أَخَاك قد مَاتَ

Ahmed [b. Hanbel] ez-Zühd'de Sâbit'ten rivayet ettiğine göre o şöyle demiştir: Îsâ aleyhisselâm bir din kardeşini ziyaret etmeye gitti. Karşısına bir insan çıkıp: "Kardeşin vefat etti" dedi.

فَرجع فَسمع بَنَات أَخِيه بِرُجُوعِهِ عَنْهُن فاتينه فَقُلْنَ يَا رَسُول الله رجوعك عَنَّا أَشد علينا من موت أَبينَا قَالَ: فانطلقن فأرينني قَبره فانطلقن حَتَّى أرينه قَبره قَالَ: فصوت بِهِ فَخرج وَهُوَ أشيب فَقَالَ: أَلَسْت فلَانا

Bunun üzerine geri döndü. Kardeşinin kızları onun kendilerinden geri döndüğünü işitince yanına geldiler ve: "Ey Allah'ın elçisi! Bizim yanımızdan geri dönmen bize babamızın ölümünden daha ağır geldi" dediler. [Îsâ]: "Gelin, bana onun kabrini gösterin" dedi. Gidip ona kabrini gösterdiler. [Sâbit] dedi ki: [Îsâ] ona seslendi; adam saçı sakalı ağarmış olarak çıktı. [Îsâ]: "Sen filan değil misin?" dedi.

قَالَ: بلَى

[Adam]: "Evet" dedi.

قَالَ: فَمَا الَّذِي أرى بك قَالَ: سَمِعت صَوْتك فحسبته الصَّيْحَة

[Îsâ]: "Peki sende gördüğüm bu hal nedir?" dedi. [Adam]: "Sesini işittim de onu o dehşetli sayha sandım" dedi.

أخرج الْفرْيَابِيّ وَعبد بن حميد وَابْن جرير وَابْن الْمُنْذر وَابْن أبي حَاتِم عَن مُجَاهِد فِي قَوْله {وأنبئكم بِمَا تَأْكُلُونَ وَمَا تدخرون} قَالَ: بِمَا أكلْتُم الرَّاحَة من طَعَام وَمَا خبأتم مِنْهُ

Feryâbî, Abd b. Humeyd, İbn Cerîr, İbnü'l-Münzir ve İbn Ebî Hâtim'in Mücâhid'den rivayet ettiğine göre o, {وأنبئكم بِمَا تَأْكُلُونَ وَمَا تدخرون} “Evlerinizde ne yiyip ne biriktirdiğinizi size haber veririm” ayeti hakkında şöyle demiştir: "Akşam yediğiniz yemeği ve ondan sakladığınızı [haber verirdi]."

وَأخرج سعيد بن مَنْصُور وَابْن جرير وَابْن أبي حَاتِم عَن سعيد بن جُبَير قَالَ: كَانَ عِيسَى يَقُول للغلام فِي الْكتاب: إِن أهلك قد خبأوا لَك كَذَا وَكَذَا

Saîd b. Mansûr, İbn Cerîr ve İbn Ebî Hâtim'in Saîd b. Cübeyr'den rivayet ettiğine göre o şöyle demiştir: Îsâ mektepteki çocuğa: "Ailen senin için filan filan şeyi sakladı" derdi.

فَذَلِك قَوْله {وَمَا تدخرون}

İşte {وَمَا تدخرون} “ve ne biriktirdiğinizi” buyruğu budur.

وَأخرج ابْن عَسَاكِر عَن عبد الله بن عَمْرو بن الْعَاصِ قَالَ: كَانَ عِيسَى بن مَرْيَم وَهُوَ غُلَام يلْعَب مَعَ الصّبيان فَكَانَ يَقُول لأَحَدهم: تُرِيدُ أَن أخْبرك بِمَا خبأت لَك أمك فَيَقُول: نعم

İbn Asâkir'in Abdullah b. Amr b. el-Âs'tan rivayet ettiğine göre o şöyle demiştir: Meryem oğlu Îsâ bir çocukken çocuklarla oynardı. Onlardan birine: "Annenin senin için ne sakladığını sana haber vermemi ister misin?" derdi; o da: "Evet" derdi.

فَيَقُول: خبأت لَك كَذَا وَكَذَا

[Îsâ]: "Senin için filan filan şeyi sakladı" derdi.

فَيذْهب الْغُلَام مِنْهُم إِلَى أمه فَيَقُول لَهَا: اطعميني مَا خبأت لي قَالَت: وَأي شَيْء خبأت لَك فَيَقُول: كَذَا وَكَذَا

O çocuklardan biri annesine gidip: "Benim için sakladığın şeyi bana yedir" derdi. Annesi: "Senin için ne saklamışım ki?" der; çocuk da: "Filan filan şeyi" derdi.

فَتَقول: من أخْبرك فَيَقُول: عِيسَى بن مَرْيَم فَقَالُوا: وَالله لَئِن تركْتُم هَؤُلَاءِ الصّبيان مَعَ عِيسَى ليفسدنهم

Annesi: "Sana kim haber verdi?" deyince: "Meryem oğlu Îsâ" derdi. Bunun üzerine [insanlar]: "Vallahi eğer bu çocukları Îsâ ile bırakırsanız onları bozar/ifsat eder" dediler.

فجمعوهم فِي بَيت واغلقوا عَلَيْهِم فَخرج عِيسَى يتلمسهم فَلم يجدهم حَتَّى سمع ضوضاءهم فِي بَيت فَسَأَلَ عَنْهُم فَقَالُوا: يَا هَؤُلَاءِ كَأَن هَؤُلَاءِ الصّبيان قَالُوا: لَا

Onları bir evde toplayıp üzerlerine kapıyı kilitlediler. Îsâ onları aramak için çıktı; bir evdeki gürültülerini işitene kadar onları bulamadı. Onları sorup: "Ey ahali! Sanki şunlar o çocuklar..." dedi. Onlar: "Hayır" dediler.