360. Hadis
وعن أنس رضي الله عنه ، قَالَ : قَالَ أَبُو بكر لِعُمَرَ رضي الله عنهما بَعْدَ وَفَاةِ رسولِ الله صلى الله عليه وسلم : انْطَلِقْ بِنَا إِلَى أُمِّ أيْمَنَ رضي الله عنها نَزُورُهَا كَمَا كَانَ رَسُول الله صلى الله عليه وسلم يَزُورُهَا ، فَلَمَّا انْتَهَيَا إِلَيْهَا ، بَكَتْ ، فَقَالاَ لَهَا : مَا يُبْكِيكِ ؟ أمَا تَعْلَمِينَ أنَّ مَا عِنْدَ اللهِ خَيْرٌ لرَسُولِ الله صلى الله عليه وسلم ، فَقَالَتْ : مَا أبْكِي أَنْ لاَ أَكُونَ أَعْلَم أنَّ مَا عِنْدَ الله تَعَالَى خَيْرٌ لرسول الله صلى الله عليه وسلم ، ولَكِنْ أبكي أنَّ الوَحْيَ قدِ انْقَطَعَ مِنَ السَّماءِ ، فَهَيَّجَتْهُمَا عَلَى البُكَاءِ ، فَجَعَلا يَبْكِيَانِ مَعَهَا . رواه مسلم .
Enes radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in vefatından sonra Ebû Bekir, Ömer radıyallâhu anhümâ'ya: “Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in kendisini ziyaret ettiği gibi biz de Ümmü Eymen radıyallâhu anhâ'yı ziyaret etmek üzere yanına gidelim” dedi. Yanına vardıklarında [Ümmü Eymen] ağladı. Ona: “Seni ağlatan nedir? Allah katında olanın Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem için daha hayırlı olduğunu bilmiyor musun?” dediler. Şöyle cevap verdi: “Ben, Yüce Allah katında olanın Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem için daha hayırlı olduğunu bilmediğimden ağlamıyorum; lâkin gökten vahyin kesilmiş olmasına ağlıyorum.” Böylece ikisini de ağlamaya sevk etti ve onlar da onunla birlikte ağlamaya başladılar. Müslim rivayet etmiştir.
361. Hadis
وعن أَبي هريرة رضي الله عنه ، عن النَّبيِّ صلى الله عليه وسلم : (( أنَّ رَجُلاً زَارَ أَخَاً لَهُ في قَريَة أُخْرَى ، فَأرْصَدَ الله تَعَالَى عَلَى مَدْرَجَتِهِ مَلَكاً ، فَلَمَّا أتَى عَلَيهِ ، قَالَ : أيْنَ تُريدُ ؟ قَالَ : أُريدُ أخاً لي في هذِهِ القَريَةِ . قَالَ : هَلْ لَكَ عَلَيهِ مِنْ نِعْمَة تَرُبُّهَا عَلَيهِ ؟ قَالَ : لا ، غَيْرَ أنِّي أحْبَبْتُهُ في الله تَعَالَى ، قَالَ : فإنِّي رَسُول الله إلَيْكَ بَأنَّ الله قَدْ أَحَبَّكَ كَمَا أحْبَبْتَهُ فِيهِ )) رواه مسلم . يقال : (( أرْصَدَهُ )) لِكَذَا : إِذَا وَكَّلَهُ بِحِفْظِهِ ، وَ(( المَدْرَجَةُ )) بِفْتْحِ الميمِ والرَّاءِ : الطَّرِيقُ ، ومعنى ( تَرُبُّهَا ) : تَقُومُ بِهَا ، وَتَسْعَى في صَلاحِهَا .
Ebû Hüreyre radıyallâhu anh'den, Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'den rivayet edildiğine göre: “Bir adam başka bir köydeki kardeşini ziyaret etti. Yüce Allah da onun yolu üzerine bir melek görevlendirdi. Adam meleğin yanına gelince melek: ‘Nereye gidiyorsun?’ dedi. Adam: ‘Bu köydeki bir kardeşimin yanına gidiyorum’ dedi. Melek: ‘Onun üzerinde, koruyup gözettiğin bir nimetin mi var?’ dedi. Adam: ‘Hayır, şu kadar var ki ben onu Yüce Allah için sevdim’ dedi. Melek: ‘Şüphesiz ben, onu kendisi için sevdiğin gibi Allah'ın da seni sevdiğini bildirmek üzere sana gönderilen Allah'ın elçisiyim’ dedi.” Müslim rivayet etmiştir. Birini bir şeyi korumakla görevlendirdiği zaman ersadehû (أرْصَدَهُ) “onu gözcü koydu” denir. Mim ve râ harflerinin fethasıyla medrece (المَدْرَجَةُ) “yol” demektir. Terubbühâ (تَرُبُّهَا) kelimesinin anlamı ise “onunla ilgilenirsin ve ıslahı için çaba gösterirsin” demektir.
362. Hadis
وعنه ، قَالَ : قَالَ رَسُول الله صلى الله عليه وسلم : (( مَنْ عَادَ مَرِيضاً أَوْ زَارَ أخاً لَهُ في الله ، نَادَاهُ مُنَادٍ : بِأنْ طِبْتَ ، وَطَابَ مَمْشَاكَ ، وَتَبَوَّأتَ مِنَ الجَنَّةِ مَنْزِلاً )) رواه الترمذي ، وَقالَ : (( حديث حسن )) ، وفي بعض النسخ : (( غريب )) .
Yine ondan rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Kim bir hastayı ziyaret eder veya Allah için bir kardeşini ziyaret ederse, bir münâdî (seslenici) ona şöyle seslenir: ‘Hoş oldun, yürüyüşün de hoş oldu ve cennette kendine bir konak hazırladın.’” Tirmizî rivayet etmiş ve “Hasen bir hadistir” demiştir. Bazı nüshalarda “Garîbdir” diye geçer.
363. Hadis
وعن أَبي موسى الأشعري رضي الله عنه أن النبي صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( إِنَّمَا مَثلُ الجَلِيسِ الصَّالِحِ وَجَلِيسِ السُّوءِ ، كَحَامِلِ المِسْكِ ، وَنَافِخِ الْكِيرِ ، فَحَامِلُ الْمِسْكِ : إمَّا أنْ يُحْذِيَكَ ، وَإمَّا أنْ تَبْتَاعَ مِنْهُ ، وَإمَّا أنْ تَجِدَ مِنْهُ ريحاً طَيِّبَةً ، وَنَافِخُ الكِيرِ : إمَّا أنْ يُحْرِقَ ثِيَابَكَ ، وَإمَّا أنْ تَجِدَ مِنْهُ رِيحاً مُنْتِنَةً )) مُتَّفَقٌ عَلَيهِ . ( يُحْذِيكَ ) : يُعْطِيكَ .
Ebû Mûsâ el-Eş'arî radıyallâhu anh'den rivayet edildiğine göre Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “İyi arkadaşla kötü arkadaşın misali, ancak misk taşıyan kimse ile körük üfleyen kimse gibidir. Misk taşıyan kimse ya sana ondan ikram eder ya sen ondan satın alırsın ya da ondan güzel bir koku duyarsın. Körük üfleyen kimse ise ya elbiseni yakar ya da ondan pis bir koku duyarsın.” Müttefekun aleyh. Yuhzîke (يُحْذِيكَ) “sana verir” demektir.
364. Hadis
وعن أَبي هريرة رضي الله عنه ، عن النَّبيّ صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( تُنْكَحُ المَرْأَةُ لأَرْبَعٍ : لِمَالِهَا ، وَلِحَسَبِهَا ، وَلِجَمَالِهَا ، وَلِدِينِهَا ، فَاظْفَرْ بِذاتِ الدِّينِ تَربَتْ يَدَاك )) مُتَّفَقٌ عَلَيهِ . ومعناه : أنَّ النَّاسَ يَقْصدونَ في العَادَة مِنَ المَرْأةِ هذِهِ الخِصَالَ الأرْبَعَ ، فَاحْرَصْ أنتَ عَلَى ذَاتِ الدِّينِ ، وَاظْفَرْ بِهَا ، وَاحْرِصْ عَلَى صُحْبَتِها .
Ebû Hüreyre radıyallâhu anh'den; Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'den rivayet edildi; şöyle buyurdu: “Kadın dört şey için nikâhlanır: Malı için, soyu için, güzelliği için ve dini için. Sen dindar olanı seç ki ellerin bereket görsün.” Müttefekun aleyh. Bunun anlamı şudur: İnsanlar âdet olarak kadında bu dört hasleti ararlar; sen ise dindar olanına düşkün ol, onu elde et ve onunla arkadaşlık kurmaya özen göster.
365. Hadis
وعن ابن عباس رضي الله عنهما ، قَالَ : قَالَ النَّبيّ صلى الله عليه وسلم لِجبريل : (( مَا يَمْنَعُكَ أنْ تَزُورنَا أكثَر مِمَّا تَزُورَنَا ؟ )) فَنَزَلَتْ : { وَمَا نَتَنَزَّلُ إِلاَّ بِأَمْرِ رَبِّكَ لَهُ مَا بَيْنَ أَيْدِينَا وَمَا خَلْفَنَا وَمَا بَيْنَ ذَلِكَ } [ مريم : 64 ] رواه البخاري .
İbn Abbâs radıyallâhu anhümâ'dan rivayet edildi; dedi ki: Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem Cebrâil'e: “Bizi ziyaret ettiğinden daha çok ziyaret etmene engel olan nedir?” buyurdu. Bunun üzerine şu âyet indi: { وَمَا نَتَنَزَّلُ إِلاَّ بِأَمْرِ رَبِّكَ لَهُ مَا بَيْنَ أَيْدِينَا وَمَا خَلْفَنَا وَمَا بَيْنَ ذَلِكَ } “Biz ancak Rabbinin emriyle ineriz. Önümüzde, arkamızda ve bunlar arasında olan her şey O'nundur.” [Meryem 19/64] Buhârî rivayet etmiştir.
366. Hadis
وعن أَبي سعيد الخدري رضي الله عنه ، عن النَّبيّ صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( لا تُصَاحِبْ إلاَّ مُؤْمِناً ، وَلاَ يَأْكُلْ طَعَامَكَ إلاَّ تَقِيٌّ )) . رواه أَبُو داود والترمذي بإسناد لا بأس بِهِ .
Ebû Saîd el-Hudrî radıyallâhu anh'den, Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'den rivayet edildi; şöyle buyurdu: “Mü'minden başkasıyla arkadaşlık etme; yemeğini de takvâ sahibinden başkası yemesin.” Ebû Dâvûd ve Tirmizî sakıncası olmayan bir isnadla rivayet etmiştir.
367. Hadis
وعن أَبي هريرة رضي الله عنه : أن النَّبيّ صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( الرَّجُلُ عَلَى دِينِ خَلِيلِهِ ، فَليَنْظُرْ أَحَدُكُمْ مَنْ يُخَالِلُ )) رواه أَبُو داود والترمذي بإسناد صحيح ، وَقالَ الترمذي : (( حديث حسن )) .
Ebû Hüreyre radıyallâhu anh'den rivayet edildi: Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Kişi dostunun dini üzeredir; öyleyse her biriniz kiminle dostluk kurduğuna baksın.” Ebû Dâvûd ve Tirmizî sahih bir isnadla rivayet etmiş, Tirmizî: “Hasen bir hadistir” demiştir.
368. Hadis
وعن أَبي موسى الأشعري رضي الله عنه : أن النَّبيّ صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( المَرْءُ مَعَ مَنْ أَحَبَّ )) مُتَّفَقٌ عَلَيهِ . وفي رواية : قيل للنبي صلى الله عليه وسلم : الرَّجُلُ يُحبُّ القَومَ وَلَمَّا يَلْحَقْ بِهِمْ ؟ قَالَ : (( المَرْءُ مَعَ مَنْ أَحَبَّ )) .
Ebû Mûsâ el-Eş'arî radıyallâhu anh'den rivayet edildi: Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Kişi sevdiğiyle beraberdir.” Müttefekun aleyh. Bir rivayette şöyledir: Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'e: Kişi bir topluluğu seviyor ama henüz onlara yetişememiş, denildi. Buyurdu ki: “Kişi sevdiğiyle beraberdir.”
369. Hadis
وعن أنس رضي الله عنه : أنَّ أعرابياً قَالَ لرسول الله صلى الله عليه وسلم : مَتَى السَّاعَةُ ؟ قَالَ رَسُول الله صلى الله عليه وسلم : (( مَا أعْدَدْتَ لَهَا ؟ )) قَالَ : حُبَّ الله ورسولهِ ، قَالَ : (( أنْتَ مَعَ مَنْ أحْبَبْتَ )) مُتَّفَقٌ عَلَيهِ ، وهذا لفظ مسلم . وفي رواية لهما : مَا أعْدَدْتُ لَهَا مِنْ كَثيرِ صَوْمٍ ، وَلاَ صَلاَةٍ ، وَلاَ صَدَقَةٍ ، وَلَكِنِّي أُحِبُّ الله وَرَسُولَهُ .
Enes radıyallâhu anh'den rivayet edildi: Bir bedevî Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'e: Kıyamet ne zaman? dedi. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem: “Onun için ne hazırladın?” buyurdu. O: Allah ve Resûlü'nün sevgisini, dedi. Buyurdu ki: “Sen sevdiğinle berabersin.” Müttefekun aleyh; bu lafız Müslim'indir. İkisinin bir başka rivayetinde ise [bedevî şöyle dedi]: Onun için çokça oruç, namaz ve sadaka hazırlamadım; fakat ben Allah'ı ve Resûlü'nü seviyorum.
370. Hadis
وعن ابن مسعود رضي الله عنه ، قَالَ : جاء رجلٌ إلى رَسُولِ الله صلى الله عليه وسلم ، فَقَالَ : يَا رَسُول الله ، كَيْفَ تَقُولُ في رَجُلٍ أَحَبَّ قَوْماً وَلَمْ يَلْحَقْ بِهِمْ ؟ فَقَالَ رَسُول الله صلى الله عليه وسلم : (( المَرْءُ مَعَ مَنْ أحَبَّ )) مُتَّفَقٌ عَلَيهِ .
İbn Mes'ûd radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Bir adam Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'e geldi ve: Yâ Resûlallah, bir topluluğu seven fakat onlara yetişemeyen bir kimse hakkında ne dersin? dedi. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Kişi sevdiğiyle beraberdir.” Müttefekun aleyh.
371. Hadis
وعن أَبي هريرة رضي الله عنه ، عن النَّبيِّ صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( النَّاسُ مَعَادِنٌ كَمَعَادِنِ الذَّهَبِ وَالفِضَّةِ ، خِيَارُهُمْ في الجَاهِلِيَّةِ خِيَارُهُمْ في الإسْلاَمِ إِذَا فَقهُوا ، وَالأرْوَاحُ جُنُودٌ مُجَنَّدَةٌ ، فَمَا تَعَارَفَ مِنْهَا ائْتَلَفَ ، ومَا تَنَاكَرَ مِنْهَا اخْتَلَفَ )) رواه مسلم . وروى البخاري قوله: (( الأَرْوَاحُ … )) إلخ مِنْ رواية عائشة رضي الله عنها .
Ebû Hüreyre radıyallâhu anh'den, Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'den rivayet edildi; şöyle buyurdu: “İnsanlar altın ve gümüş madenleri gibi madenlerdir. Câhiliye devrinde hayırlı olanları, dinde derin anlayış kazandıkları takdirde İslâm'da da hayırlıdırlar. Ruhlar toplanmış ordulardır; onlardan birbiriyle tanışanlar kaynaşır, birbirini yadırgayanlar ise ayrılığa düşer.” Müslim rivayet etmiştir. Buhârî ise “Ruhlar…” diye başlayan sözünü sonuna kadar Âişe radıyallâhu anhâ rivayetinden nakletmiştir.
372. Hadis
وعن أُسَيْر بن عمرو ، ويقال : ابن جابر وَهُوَ - بضم الهمزة وفتح السين المهملة - قَالَ : كَانَ عُمَرُ بْنُ الخَطَّابِ رضي الله عنه إِذَا أتَى عَلَيهِ أمْدَادُ أهْلِ اليَمَنِ سَألَهُمْ : أفِيكُمْ أُوَيْسُ بْنُ عَامِرٍ ؟ حَتَّى أتَى عَلَى أُوَيْسٍ رضي الله عنه ، فَقَالَ لَهُ : أنْتَ أُوَيْسُ ابْنُ عَامِر ؟ قَالَ : نَعَمْ ، قَالَ : مِنْ مُرَادٍ ثُمَّ مِنْ قَرَنٍ ؟ قَالَ : نَعَمْ . قَالَ : فَكَانَ بِكَ بَرَصٌ ، فَبَرَأْتَ مِنْهُ إلاَّ مَوْضِعَ دِرْهَمٍ ؟ قَالَ : نَعَمْ . قَالَ : لَكَ وَالِدةٌ ؟ قَالَ : نَعَمْ . قَالَ : سَمِعْتُ رَسُول الله صلى الله عليه وسلم ، يقول : (( يَأتِي عَلَيْكُمْ أُويْسُ بْنُ عَامِرٍ مَعَ أمْدَادِ أهْلِ اليَمَنِ مِنْ مُرَادٍ ، ثُمَّ مِنْ قَرَنٍ كَانَ بِهِ بَرَصٌ ، فَبَرَأَ مِنْهُ إلاَّ موْضِعَ دِرْهَمٍ ، لَهُ وَالدةٌ هُوَ بِهَا بَرٌّ لَوْ أقْسَمَ عَلَى الله لأَبَرَّهُ ، فإنِ اسْتَطَعْتَ أنْ يَسْتَغْفِرَ لَكَ فَافْعَل )) فَاسْتَغْفِرْ لي فَاسْتَغْفَرَ لَهُ ، فَقَالَ لَهُ عُمَرُ : أيْنَ تُريدُ ؟ قَالَ : الكُوفَةَ ، قَالَ : ألاَ أكْتُبُ لَكَ إِلَى عَامِلِهَا ؟ قَالَ : أكُونُ في غَبْرَاءِ النَّاسِ أَحَبُّ إِلَيَّ ، فَلَمَّا كَانَ مِنَ العَامِ المُقْبِلِ حَجَّ رَجُلٌ مِنْ أشْرَافِهِمْ ، فَوافَقَ عُمَرَ ، فَسَألَهُ عَنْ أُوَيْسٍ ، فَقَالَ : تَرَكْتُهُ رَثَّ البَيْتِ قَليلَ المَتَاع ، قَالَ : سَمِعْتُ رَسُول الله صلى الله عليه وسلم ، يقولُ : (( يَأتِي عَلَيْكُمْ أُوَيْسُ بْنُ عَامِرٍ مَعَ أمْدَادٍ مِنْ أهْلِ اليَمَنِ مِنْ مُرَادٍ ، ثُمَّ مِنْ قَرَنٍ ، كَانَ بِهِ بَرَصٌ فَبَرَأَ مِنْهُ إلاَّ مَوضِعَ دِرْهَمٍ ، لَهُ وَالِدَةٌ هُوَ بِهَا بَرٌّ لَوْ أقْسَمَ عَلَى اللهِ لأَبَرَّهُ ، فَإنِ اسْتَطْعتَ أنْ يَسْتَغْفِرَ لَكَ ، فَافْعَلْ )) فَأتَى أُوَيْساً ، فَقَالَ : اسْتَغْفِرْ لِي . قَالَ : أنْتَ أحْدَثُ عَهْداً بسَفَرٍ صَالِحٍ ، فَاسْتَغْفِرْ لي . قَالَ : لَقِيتَ عُمَرَ ؟ قَالَ : نَعَمْ ، فاسْتَغْفَرَ لَهُ ، فَفَطِنَ لَهُ النَّاسُ ، فَانْطَلَقَ عَلَى وَجْهِهِ . رواه مسلم . وفي رواية لمسلم أيضاً عن أُسَيْر بن جابر رضي الله عنه : أنَّ أهْلَ الكُوفَةِ وَفَدُوا عَلَى عُمَرَ رضي الله عنه ، وَفِيهمْ رَجُلٌ مِمَّنْ كَانَ يَسْخَرُ بِأُوَيْسٍ ، فَقَالَ عُمَرُ : هَلْ هاهُنَا أَحَدٌ مِنَ القَرَنِيِّينَ ؟ فَجَاءَ ذلِكَ الرَّجُلُ ، فَقَالَ عمرُ : إنَّ رَسُول الله صلى الله عليه وسلم قَدْ قَالَ : (( إنَّ رَجُلاً يَأتِيكُمْ مِنَ اليَمَنِ يُقَالُ لَهُ : أُوَيْسٌ ، لاَ يَدَعُ باليَمَنِ غَيْرَ أُمٍّ لَهُ ، قَدْ كَانَ بِهِ بَيَاضٌ فَدَعَا الله تَعَالَى ، فَأذْهَبَهُ إلاَّ مَوضِعَ الدِّينَارِ أَو الدِّرْهَمِ ، فَمَنْ لَقِيَهُ مِنْكُمْ ، فَلْيَسْتَغْفِرْ لَكُمْ )) . وفي رواية لَهُ : عن عمر رضي الله عنه ، قَالَ : إنِّي سَمِعْتُ رَسُول الله صلى الله عليه وسلم ، يقول : (( إنَّ خَيْرَ التَّابِعِينَ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ : أُوَيْسٌ ، وَلَهُ وَالِدَةٌ وَكَانَ بِهِ بَيَاضٌ ، فَمُرُوهُ ، فَلْيَسْتَغْفِرْ لَكُمْ )) . قوله : (( غَبْرَاءِ النَّاسِ )) بفتح الغين المعجمة ، وإسكان الباءِ وبالمد : وهم فُقَرَاؤُهُمْ وَصَعَالِيكُهُمْ وَمَنْ لا يُعْرَفُ عَيْنُهُ مِنْ أخلاطِهِمْ (( وَالأَمْدَادُ )) جَمْعُ مَدَدٍ : وَهُمُ الأَعْوَانُ وَالنَّاصِرُونَ الَّذِينَ كَانُوا يُمدُّونَ المُسْلِمِينَ في الجهَاد .
Üseyr b. Amr'dan —İbn Câbir de denir; hemzenin zammesi ve noktasız sînin fethasıyladır— rivayet edildi; dedi ki: Ömer b. el-Hattâb radıyallâhu anh, Yemen halkının yardımcı birlikleri yanına geldiğinde onlara: İçinizde Üveys b. Âmir var mı? diye sorardı. Nihayet Üveys radıyallâhu anh'e rastladı ve ona: Sen Üveys b. Âmir misin? dedi. O: Evet, dedi. [Ömer]: Murâd'dan, sonra da Karan'dan mı? dedi. O: Evet, dedi. [Ömer]: Sende alaca hastalığı vardı da bir dirhem yeri dışında ondan iyileştin mi? dedi. O: Evet, dedi. [Ömer]: Senin bir annen var mı? dedi. O: Evet, dedi. [Ömer] dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'i şöyle derken işittim: “Yemen halkının yardımcı birlikleriyle birlikte Murâd'dan, sonra da Karan'dan Üveys b. Âmir yanınıza gelecektir. Onda alaca hastalığı vardı da bir dirhem yeri dışında ondan iyileşmiştir. Onun bir annesi vardır, kendisine çok iyilik eder. Allah'a yemin etse, Allah onun yeminini mutlaka boşa çıkarmaz. Eğer senin için istiğfar etmesini sağlayabilirsen bunu yap.” Öyleyse benim için istiğfar et. Bunun üzerine [Üveys] onun için istiğfar etti. Ömer ona: Nereye gitmek istiyorsun? dedi. O: Kûfe'ye, dedi. [Ömer]: Oranın valisine senin için bir mektup yazayım mı? dedi. O: İnsanların yoksul ve tanınmayanları arasında olmak bana daha sevimlidir, dedi. Ertesi yıl olduğunda onların ileri gelenlerinden bir adam hac yaptı ve Ömer'le karşılaştı. [Ömer] ona Üveys'i sordu. Adam: Onu evi eski püskü, eşyası az bir hâlde bıraktım, dedi. [Ömer] dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'i şöyle derken işittim: “Yemen halkından yardımcı birliklerle birlikte Murâd'dan, sonra da Karan'dan Üveys b. Âmir yanınıza gelecektir. Onda alaca hastalığı vardı da bir dirhem yeri dışında ondan iyileşmiştir. Onun bir annesi vardır, kendisine çok iyilik eder. Allah'a yemin etse, Allah onun yeminini mutlaka boşa çıkarmaz. Eğer senin için istiğfar etmesini sağlayabilirsen bunu yap.” Bunun üzerine o adam Üveys'in yanına geldi ve: Benim için istiğfar et, dedi. [Üveys]: Sen salih bir yolculuktan daha yeni döndün, sen benim için istiğfar et, dedi ve: Ömer'le mi karşılaştın? diye sordu. Adam: Evet, dedi. Bunun üzerine [Üveys] onun için istiğfar etti. İnsanlar onun durumunu fark edince de başını alıp gitti. Müslim rivayet etmiştir. Yine Müslim'in Üseyr b. Câbir radıyallâhu anh'den bir başka rivayetinde şöyledir: Kûfe halkı heyet olarak Ömer radıyallâhu anh'e geldi. İçlerinde Üveys ile alay edenlerden bir adam da vardı. Ömer: Burada Karanlılardan kimse var mı? dedi. O adam geldi. Ömer dedi ki: Şüphesiz Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Yemen'den yanınıza Üveys denilen bir adam gelecektir. Yemen'de bir annesinden başka kimseyi bırakmamıştır. Kendisinde beyazlık vardı; Allah Teâlâ'ya dua etti de Allah bir dinar ya da bir dirhem yeri dışında onu giderdi. Sizden kim onunla karşılaşırsa sizin için istiğfar etsin.” Onun bir başka rivayetinde ise Ömer radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Ben Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'i şöyle derken işittim: “Tâbiîlerin en hayırlısı Üveys denilen bir adamdır. Onun bir annesi vardır ve kendisinde beyazlık vardı. Ona söyleyin de sizin için istiğfar etsin.” Sözündeki ğabrâi'n-nâs (غَبْرَاءِ النَّاسِ) noktalı gaynın fethası, bânın sükûnu ve med iledir: Bunlar insanların yoksulları, muhtaçları ve karışık kalabalıklar içinde bizzat tanınmayan kimselerdir. Emdâd (وَالأَمْدَادُ) ise meded kelimesinin çoğuludur: Bunlar cihadda Müslümanlara destek veren yardımcılar ve arka çıkanlardır.
373. Hadis
وعن عمر بن الخطاب رضي الله عنه ، قَالَ : اسْتَأذَنْتُ النَّبيَّ صلى الله عليه وسلم في العُمْرَةِ ، فَأذِنَ لِي ، وَقالَ : (( لاَ تَنْسَنا يَا أُخَيَّ مِنْ دُعَائِكَ )) فَقَالَ كَلِمَةً مَا يَسُرُّنِي أنَّ لِي بِهَا الدُّنْيَا وفي رواية : وَقالَ : (( أشْرِكْنَا يَا أُخَيَّ في دُعَائِكَ )) . حديث صحيح رواه أَبُو داود والترمذي، وَقالَ: (( حديث حسن صحيح )) .
Ömer b. el-Hattâb radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Umre için Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'den izin istedim. Bana izin verdi ve: “Ey kardeşim, duanda bizi unutma” buyurdu. Öyle bir söz söyledi ki, onun karşılığında dünyanın benim olması beni o kadar sevindirmezdi. Bir rivayette ise: “Ey kardeşim, duana bizi de ortak et” buyurdu. Sahih bir hadistir; Ebû Dâvûd ve Tirmizî rivayet etmiş, [Tirmizî]: “Hasen sahih bir hadistir” demiştir.
374. Hadis
وعن ابن عمر رضي الله عنهما ، قَالَ : كَانَ النَّبيُّ صلى الله عليه وسلم يزور قُبَاءَ رَاكِباً وَمَاشِياً ، فَيُصَلِّي فِيهِ رَكْعَتَيْنِ . مُتَّفَقٌ عَلَيهِ . وفي رواية : كَانَ النَّبيُّ صلى الله عليه وسلم يَأتي مَسْجِد قُبَاءَ كُلَّ سَبْتٍ رَاكباً ، وَمَاشِياً وَكَانَ ابْنُ عُمَرَ يَفْعَلُهُ .
İbn Ömer radıyallâhu anhümâ'dan rivayet edildi; dedi ki: Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem binekli ve yaya olarak Kubâ'yı ziyaret eder, orada iki rek'at namaz kılardı. Müttefekun aleyh. Bir rivayette şöyledir: Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem her cumartesi binekli ve yaya olarak Kubâ Mescidi'ne gelirdi. İbn Ömer de bunu yapardı.